Miało być pięknie, miało być wspaniale, wypatrujemy oznak szczęścia wytrwale w porywie serca, co zrywa się jak burza, jak słodka kropla rumu, co umysł odurza. Lecz próżno szukać wiatru, na morzu flauta, dryfując bez celu, ostatnia nadzieja zgasła przez serce, co w jakimś niedoczasie zastygło jak stary okręt, co utknął w porcie widmo. Wspomnienia kapią jak woda z kranu, daleko stąd do zielonych głębin oceanu. Gdzieś między keją a szlakiem z mapy, obieramy kurs na nasze dawne laty. W pogoni za przeszłością, cieniem marzeń, nie dostrzegamy obok nas zdarzeń, lecz patrzymy w dal na błękit nieba, w ślad nostalgii, co uleciała jak mewa. W pogoni za tym, co się w mgle rozmyło, szukamy tego, co kiedyś już było. Patrzymy wstecz daleko za siebie, niepewni pogody na błękitnym niebie.
