Ik ben aan het wachten, al weet ik niet waarom. Het wachten geeft mij onrust en trekt de wijzers krom. Elke dag glijdt voorbij, zonder een beetje licht. Ik zit vast in tijd en ruimte, zoekend heel gericht. Ik ben aan het wachten, wetend dat ik zal falen. Het wachten maakt mij bozig en zorgt voor diepe dalen. Muren tonen schaduwen, dromen vol verdriet. En de klok blijft tikken, maar de tijd die stopt me niet. En ik wacht en wacht en wacht maar. Ik kijk steeds naar de tijd. De wijzers blijven draaien. In een radeloze eeuwigheid. Ik ben aan het wachten en al hou ik 't heel lang vol. Ik word het wachten nu wel zat, dit is toch echt te dol. Het wachten duurt steeds langer, de klok draait rond een rond. Ik ben aan het wachten, maar is dat nog wel gezond? Terwijl de dagen weken werden en de weken maanden. Was ik nog aan het wachten, hielden anderen zich staande. De maanden werden jaren, die verschoven door de tijd. Nog steeds was ik aan ’t wachten, aan ’t wachten zonder spijt. En ik wacht en wacht en wacht maar. Ik kijk steeds naar de tijd. De wijzers blijven draaien. In een radeloze eeuwigheid. Ik ben aan het wachten, terwijl de jaren verstrijken. Ben ik aan het wachten, ik weet echt van geen wijken. Het wachten duurt zoals het nu lijkt, al miljarden uren. Ik wacht en wacht en wacht en wacht, hoe lang nog zal het duren? En ik wacht en wacht en wacht maar. Ik kijk steeds naar de tijd. De wijzers blijven draaien. In een radeloze eeuwigheid. Ik ben aan het wachten, terwijl de jaren verstrijken. Ben ik aan het wachten, ik weet echt van geen wijken. Het wachten duurt zoals het nu lijkt, al miljarden uren. Ik wacht en wacht en wacht en wacht, hoe lang nog zal het duren? En ik wacht en wacht en wacht maar. Ik kijk steeds naar de tijd. De wijzers blijven draaien. In een radeloze eeuwigheid. Wat heb ik nog te winnen, in deze lange nacht? De dagen die vervagen. In zinloosheid gebracht. De tijd heelt alle wonden, daar heb ik op gewacht. Maar dat het zóveel tijd kost dat had ik niet verwacht. © Artanne - 2025