Noc rozciągnęła czarny całun Wiatr zmarszczył taflę jeziora Na łodzi nie ma teraz Tego co burzę pokona Okrutna burza trwa Wiosła aż trzeszczą w dłoniach Uczniowie krzyczą Biada nam! (Nadzieja powoli kona) On bierzy do nich po wodzie! Normalnie NieToNie On Uczniowie bez niego w łodzi On pod stopami ma zimną toń (Jeziora toń) (NieToNie On) (Ma taką moc) On szybko idzie po wodzie Łódź uczniów swoich dogania Gdy już jest bardzo blisko Słyszy ich głośne błagania To już nasz koniec! Mistrzu! O panie! Gdzie jesteś? Ratuj nas! Błagamy! Podchodzi do nich spokojnie Jak gdyby szedł po chodniku Kiedy go zobaczyli ... Ucichli I zaprzestali krzyków Piotr pierwszy wychodzi z łodzi Stopą dotyka jeziora Po wodzie idzie (Nie tonie!) Patrzy z ufnością na swego mentora Pan rękę do Piotra wyciąga Piotr chce go chwycić za dłoń Nagle wzrok swój odwraca i... Zapada się w zimną toń (NieToNie On) (To ToNie Piotr) (NieToNie On) (To ToNie Piotr) Noc! Fale! Wiatr! Burza! Krzyk! Strach! I cisza... Bo kiedy wszedł do łodzi Burza nagle umilkła Tak było ... Nie zmyślam To święta prawda Tak mówi Biblia
