Kuzgun

Vaktiyle bir kasvetli gece, kafa yorarken zayıf ve bitkin halde, İlginç ve tuhaf unutulmuş eski ilimlerden bir sürü cilt üstüne, Kafam devrilirken, uykuya dalar gibi, bir tıklatma işittim birden, Sanki biri hafifçe vurmuştu, oda kapıma vurulmuştu. “Misafirdir” diye mırıldandım, “oda kapıma bu tıklatan – Budur olsa olsa, dahası yok.” Kepengi çekip açtığım o anda, fırlayıp çırpınışlarla, Oraya konuverdi geçmiş aziz günlerden müthiş bir kuzgun. Hiç hürmet göstermedi; bir saniye bile durmadan yerinde; Bir hakim ya da hakime edasıyla tünedi oda kapımın tepesinde – Bir Pallas büstü üstüne tünedi oda kapımın hemen tepesinde – Tünedi, ve oturdu, dahası yok. Sonra bu kapkara kuş üzgün kuruntumu çelip güldürürken, Taşıdığı çehrenin verdiği vakur ve amansız davranışıyla, “Başın böyle kırpılmış da olsa, sen,” dedim, “hiç korkak değilsin eminim. Gecenin sahilinde dolaşıp gelen korkunç nemrut ve yaşlı kuzgun – Söyle bana nedir senin soylu ismin bu Gecenin Plütoncu sahilinde!” Söylendi kuzgun, “Asla bir daha.” Ve kuzgun, asla kalkışmayarak, hâlâ oturur, hâlâ oturur Solgun Pallas büstü üstünde oda kapımın hemen tepesinde; Ve gözleri hayal kurmaktaki bir iblise benzer tamamen, Ve üzerindeki lambanın ışığı onun gölgesini yere düşürür; Ve benim c Ve kuzgun, asla kalkışmayarak, hâlâ oturur, hâlâ oturur Solgun Pallas büstü üstünde oda kapımın hemen tepesinde; Ve gözleri hayal kurmaktaki bir iblise benzer tamamen, Ve üzerindeki lambanın ışığı onun gölgesini yere düşürür; Ve benim canım yerde yatıp süzülen o gölgenin dışına Çıkmaz – asla bir daha!