Saltssáttmáli

Saltssáttmáli (Kvenrödd. Lágur tónn. Andardráttur.) Leita þú staðar þar sem veggir hlýða, finna þú þröskuld er kann nafn þitt. Bú hug ok hjarta, því nótt gengr nær. Stíg þú varliga yfir þröskuld. Statt þar sem jörð man fótspor. Leita í brjósti þínu— ekki í gný, ekki í ótta— heldr í kyrrð er enn mælir. Ek heyri þá koma. Ek skjátlast eigi. Nú eru eigi fáir, heldr margir— Hirð Himins, ok hinir framliðnu er oss minnast. Mikil hræring er vakin, sem flóð undir heimi. Taktu salt. Eitt salt. Ekkert meira er þörf. Blesstu það með anda þínum ok seg: “Með þessum saltssáttmála slít ek hverja bölvun, brýt ek hvert illt, sný ek hverri illri ör aftur til sendanda.” Strá þú í hornum, þar sem skuggar safna ráðum. Legg þú við þröskulda, þar sem örlög ganga inn. Set þú á gluggasyllur, ok fyrir arin eldins er man hita. Innsigla húsit. Nú. Ok hvar sem þú dvelr síðar. Salt er einfalt. Salt man. Deil því með þeim er enn trúa, því sáttmálar gleymast eigi. Þeir vóru ritaðir dýpra en blek. Þetta mark er eigi ótti— heldr hlýðni. Hús merkt salti veit hverjum það heyrir. Ok sem fyrr á tímum fara englar hjá því sem er kennt, því sem er nefnt, því sem er varðveitt. Lát eigi illt ganga inn. Því illt mun ganga um, en svo mun vernd. Vertu þar sem þú ert, eða far þangað er þú skalt— en hvar sem þú stendur, láttu saltið vera. (Rödd mýkist.) Engin bót er fyrir sjálf er heldur fast við nafn sem aldrei lifði. Engin lækning í skugga nytjar án anda. Spýttu beiskju. Kjós lífandi rödd. Vér stöndum saman— hinir lifandi á jörð, með ást ok ljósi, hendur hafðar upp ekki í ótta, heldr í minningu. (Langur lokatónn. Þögn.)