Βροχή έφυγε, κι εγώ εδώ, με σταγόνες που στάζουν στο κενό. Η σιωπή μου φωνάζει πιο δυνατά, σαν ουρανός που δεν ξημερώνει πια. Σιωπή μετά την καταιγίδα, κρατάει μέσα μου μια πληγή. Αν έρθει ξανά το φως το πρωινό, θα βρει μονάχα μια καρδιά μισή. Τα σύννεφα έσβησαν, μα η ψυχή, κρατάει ακόμα τη βαριά σκιά. Κι αν ψάξω να βρω το χθες ξανά, θα βρω μονάχα σιωπή και μοναξιά. Σιωπή μετά την καταιγίδα, κρατάει μέσα μου μια πληγή. Αν έρθει ξανά το φως το πρωινό, θα βρει μονάχα μια καρδιά μισή. Ίσως να μην υπάρχει λύτρωση, ίσως να ζούμε μόνο στη σιωπή. Μα αν ακούσεις τον άνεμο ξανά, θα φέρει πίσω όσα χάθηκαν στη βροχή.
