Güneş battı, avlu sustu, Bir kapı daha kapandı bugün… Sayım için açılan, Yine içeri gömüldü gürültüsüz. Kapımın kulpu yok, Ne girerken ne çıkarken ben dokunamıyorum, Bir başkasının eliyle başlıyor her gün, Ve ben hep içerideyim. Ey Rabbim, Fettah sensin, Kapıların sahibi sensin. Bir kilit dönerse içimde, Açılır mı ümit perdesi? Kapılar demirden ama Ruhum hâlâ geçer geceden. Kulpsuz bir kapıda Şükretmeyi öğrenirim… Her kapı bir ayrılık, Bir perde insana, bir sınır dosta. Kimi kapı yanlış anlar seni, Kimi yüzüne kapanır usulca. Dileğim var, anlatamam, Bir hapis de orada başlar zaten… Kapılar dünya gibi Kiminin ardı nimet, kiminin yükü dertten. Ey Rabbim, Fettah sensin, Kapıların sahibi sensin. Bir kilit dönerse içimde, Açılır mı ümit perdesi? Kapılar demirden ama Ruhum hâlâ geçer geceden. Kulpsuz bir kapıda Şükretmeyi öğrenirim… Tüm kapılar… Sırayla açılmalı bir gün. Ve her biri suskun, Ama içimdeki ses Diyor ki: “İç yolculukta Tasa kapanır, Rahmet kapısı aralanır…” Ey Rabbim, Fettah sensin, Kapıların sahibi sensin. Her “gir” sesiyle İçimde çoğalır merhamet. Kapımı kendim açtığım gün, Şükürle dolacak dilim. Kulpsuz bir kapıda Hürriyeti öğrendim…
