ฮ้อยฮ้าง

(Verse 1) เฮ็ดจั่งใด๋ไฟจั่งบ่ลุก ถืกหลอกให้ทุกข์เพราะเงาหิ่งห้อย เห็นมันแสงแวบใจเลยลอย คิดว่าเป็นฮอยแห่งแสงตะเกียง (Verse 2) โปรยหญ้าแห้งลงไปทับถม หวังให้ไฟลุกลามแจ่มแจ้ง สุดท้ายเถ้าฝุ่นควันคลุมแฝง เหลือแต่ลมแรงที่พัดผ่านไป (Chorus) โอ้คนเอ๋ย ฮู้บ่ไฟจริงต้องมีเชื้อ หิ่งห้อยมันบ่มีเนื้อ ฮู้ไว้เด้อว่าแสงแค่ลวงตา คือคนตามกระแสเซฟกระทะฮ้าง บ่ยั่งยืนคือเปลวไฟลวกตา (Verse 3) บ้านเมืองอาศัยแต่เสียงกระแส หลงตามทางแค่เสียงคนฮ้อง บ่มีปัญญา บ่มีแนวรอง คิดไปเองว่าเฮานั้นพอ (Bridge) ไฟแท้ต้องมาจากแสงปัญญา บ่ใช่เพียงลมพัดมาลวงเล่น ยึดผิดมันพาให้เฮาไหลเป็น คนตามกระแสเซฟกระทะฮ้างบ่ยั่งยืน (Outro) หากบ่ฮู้จริง อย่าหลงเดินทางมืดมน เฮ็ดจั่งใด๋ไฟจั่งลุกทน ต้องพึ่งตนด้วยปัญญาแท้เด้อ...