In de ochtenddauw, langs park Het Loo, Vloog hun lied omhoog, zuiver en zoet. De specht tikte ritmisch, de koekoek riep vrolijk, Een symfonie van klanken, bij de eerste gloed. Voor mij liep een vrouw, haar tred sierlijk en licht, Ik kon niet zwijgen, mijn hart zong een lied. "Hoor je die cadans?" fluisterde ik zacht. Ze stopte even, haar ogen wijd opengesperd, Haar blik vol verwondering, haar geest ontroerd. "Twee zielen?" vroeg ze, haar stem zacht en teer, "Wat bedoel je met die woorden, wat zie je hier meer?" Ik glimlachte en sprak, mijn woorden vol vuur, "Twee zielen in harmonie, die samen zingen puur. De specht en de koekoek, hun lied vol geluk, Een weerspiegeling van onszelf, in dit moment van samenzijn." [Outro] En daar stonden we stil, twee vreemden, hand in hand, Verbonden door muziek, die ons hart verstond. De wereld om ons heen leek even te vervagen, En in die stilte vonden we, wat we altijd al zochten: elkaar.
0/500