(Intro – niski kobiecy głos, trzask ognia, krakanie kruka, szum lasu): Nie pukaj... Jeśli boisz się prawdy... Nie przekraczaj progu... Jeśli szukasz pięknych kłamstw... Bo w tej chacie...Nie gotuje się ziół... Tutaj dojrzewają...Ludzkie dusze... (Zwrotka I): Pośród sosen stoi chata, Starsza niż pamięć dawnych lat. Na jej progu czas przysiada, A wiatr niesie stary ślad. Na półkach gliniane garnki, Każdy skrywa ludzki los. Jeden śmieje się radością, Drugi tłumi niemy głos. Nie pyta, skąd przybywasz, Nie ocenia twoich win. Patrzy tylko prosto w serce, Tam, gdzie rodzi się twój czyn. (Refren): Nie bój się Baby Jagi, Nie niesie śmierci w dłoni. Ona tylko zdejmuje maski, Których świat nie chce odsłonić. Zajrzyj w ogień swojej duszy, Nie uciekaj przed swym cieniem. Bo kto pozna własną prawdę, Ten odnajdzie odrodzenie. (Zwrotka II): Stary kocioł cicho szepcze, Dym oplata każdy próg. Nie ma tutaj złych zaklęć, Jest tylko odważny krok. Gdy rozbijesz garnek lęku, Usłyszysz własnego serca ton. A popioły dawnych wspomnień Nakarmią przyszłości plon. Baba Jaga tylko czeka, Aż zrozumiesz prostą rzecz: Najtrudniejsza jest ta podróż, Którą odbyć trzeba... w głąb. (Refren): Nie bój się Baby Jagi, Nie niesie śmierci w dłoni. Ona tylko zdejmuje maski, Których świat nie chce odsłonić. Zajrzyj w ogień swojej duszy, Nie uciekaj przed swym cieniem. Bo kto pozna własną prawdę, Ten odnajdzie odrodzenie. (Outro głęboki kobiecy chór, szept i odgłos płomieni): Ogień płonie... Garnek pęka... Maska spada... Serce oddycha... Idź...I pamiętaj…! Największa magia... Zawsze rodzi się...Z prawdy…!
