Vers 1 ik ontving nooit zomaar sorry van iemand die niet wist waarvoor en toen vergat jouw aangifte stond als een paal en mijn knieën bogen gekneveld op een wet waar jij je op beriep terwijl ik om hulp riep en jij je op mij zette in vol beroep zonder schulp of mededogen die ik smeekte. En jij brak. lieve agent ik schrijf met pen voor wie ik liefheb en jij stond daar als spiegel tussen vijand en vriend in mijn hoofd kende zichzelf niet meer en de nacht tekende mij zonder contouren zonder huid want ik was naakt voor schermen zonder toeziend publiek en wel klapte als ik harder dan nodig riep.. ik schopte niet naar jou ik schopte naar wat mij jarenlang sloeg en mij nu weer vond in hoofd hart gekrijs en wond. Je schenen aangift en toegegeven het verhaal maar mijn val was ouder dan jouw uniform ooit dragen kon en ik lang onder je benen, hoe kon ik en wat. Zo laag beneden waar wij schouder aan schouder zeggen zorg te zijn. Sorry zonder aanval maar je deed me pijn. ik was bericht en melding tegelijk en niemand las tussen de regels van mijn adem die ik bezwijk en wist niet wie begon ik wist alleen dat schaamte als regen viel en niets droogde omdat zelfs na uren paarser worden dan jou tegen trappen mijn stem kraste. Toen out. In tien keer sorry per minuut en wie verloor t alfabet van mijn naam en recht. Lieve agent, je hebt zelfs in je aangifte je naam aan mij ontzegt uit angst of pijn? dit is geen vrijspraak maar ruimte en ik vraag je om die ruimte te horen als mens als de jouwe slechts je schenen blijven die allang wachten op uitslag van mijn zijn. Refrein I sorry voor wat je zag en wat ik niet meer wist sorry voor de klap die alleen overleven heette sorry voor het kind in mij dat niet stil te sussen was sorry voor de naaktheid die een dossier nooit kan dragen sorry voor de stilte daarna die klonk als straf sorry omdat ik leef en dat alleen al weegt Vers 2 ik ben zorgverlener eerste lijn bij calamiteiten en jij kent de rook waar wij staan, wist je dat? Die nacht was ik niet de hulp maar de brand en niemand herkende het sein ter plaatse wat ik en aanstak brande brak misschien uit gemak van overlast. Het drama onder ons kleurde niet blauw maar grauw en ik weet dat jij vooral plicht zag ik vergat je benen ik vergat je ogen ik onthoud alleen hoe koud de cel en de sorry tegen God omdat ik vergeten was en bad zonder woorden om geheugen waarom ik hie ik streed niet tegen jou ik streed tegen mijzelf en verloor tijdens jouw dienst er was taal voor buiten adem en ik spreek haar nu omdat ik verdien. De sorry. ik vraag niet om een schone lei ik vraag om waarachtigheid tussen wet en recht zie mij niet als nummer maar als mens met zaak. Excuseert dit is raak. Refrein II sorry niet om schuld te wissen maar om waarheid te dragen, sorry niet voor wie jij was maar voor wat ik verloor sorry voor het overleven dat op agressie leek, sorry voor elk misverstand dat harder sloeg dan mijn voet sorry de blik die ik niet meer terug kan halen, sorry omdat jij en ik beiden dienen en beiden Wonden. dragen. Vers 3 naakt was ik en dat woord snijdt al door jaren waarin stilte het korset van schaamte werd in een geboeid kind met vermorgen oud genoeg is om te weten maar te moe om te vechten en elke herhaling van klinkende klappen mijner trauma verdroeg. Secunadair. Beide. ik heb geen hekel aan jou ik heb een geschiedenis die soms alleen helderheden werkt die mijn mist nog niet wil lossen en toch vergeef ik mijn blinde rossen. Ik was bereid te leren maar niet om te verdwijnen in een verslag zonder geheel, laat mijn sorry bewegen zoals ik weet dat hij stal zonder aanval en noem dit de breuk die eindelijk freming heet waarin men in zichzelf slechts verweer en geen eigenheid weet. En als dit ooit aan een rechter ligt laat men dan lezen dat wij twee mensen waren. En niet tegenover Refrein III sorry voor het leven dat ik toen niet wilde en nu opnieuw probeer, sorry voor de adem die jij hoorde en voor de mijne die stokte, sorry voor het verschil tussen wet en recht dat op ons beide drukte sorry voor de woorden die te laat kwamen en toch waar blijven, sorry voor de dienst die jij deed en die ik even liet vallen, sorry en dank dat we hier niet dader en slachtoffer hoeven heten Vers 4 reken mij die dag maar aan als dat je recht is en laat mij gaan en door te vergeten waar jij mij naakt mocht weten leg ik mijn waarheid neer zonder klacht en ambt. Want als zorgverlener had ik slechts je tenen gestampt. Om te plagen terwijl jouw herhaaldelijk klagen tegen benen mij op de mijne konden zette. Je wist je dat mijn voet geen wapen was maar een signaal van samen sterk. Jouw werk in dat complex van cellen. Herinner jij mij rellen? Laat de schaamte niet kiezen uit dwang als jij mens herkent erken ik agent en ben ik ongebonden van wat jij beschermend deed wat voldoende is als ze ons beide onschuld weet. DIt is mijn brief mijn lied mijn adem in lange zinnen die niet stoppen met leven, je lessen geven. Tussen diensten te werk. Help En wie stond er sterk?
