(instrumental prelude) (choir:) Nie tak wysoko! Nie tak wysoko! (1 verse) Nie odrywaj stóp od ziemi, Jeszcze nie masz sił na tyle, A już śnisz o gwiezdnym pyle. Wiedz, że los się nie zamieni. Niech ci młodość nie zawróci, Serca w pychę nie przewróci. (chorus:) Zenit, który wzrok twój wabi, Nie jest wolny od upadku, Ni od burzy, czy przypadku. Kto zawczasu się nie sprawi: temu wichru nagła siła wniwecz dzieło obróciła. (2 verse) Myśl ucieka w jednej chwili, Tam, gdzie słońce złotem płonie, Poza ciasne te ustronie. Choćby życzyć z całej siły: To, co serce sobie marzy rzadko los nam to wydarzy. (chorus:) Kto przedwcześnie skrzydła wznosi Pod firmament biegnie śmiało, Choć mu jeszcze sił za mało, Ten o odwet drogę prosi. Czy ptak wzbije się w przestworze, Nim opierzyć skrzydła może? (3 verse) Choćbyś łudził się tą wiarą, Że ci możni drogę wskażą, Łaską swoją cię obdarzą, los odmienią dzięki darom: Pomnij, że to barw pozory, Blakną prędzej niż splendory. (chorus:) Jeśli wosk na twoim grzbiecie Od gorąca nagle spłynie Kiedy lot ku słońcu wzbije, kto cię będzie miał w opiece? Wtedy morze - nie ląd stały, Będzie karą, gdyś zuchwały. [Guitar solo] (bridge:) Szczęście temu, kto nie pragnie Hen, wynosić się nad ludzi, Pycha serca go nie złudzi, W cichej doli żyje godnie. Kogo Niebo mieć zamierza, Temu drogę już odmierza. Chorus: Kogo Niebo mieć zamierza, Temu drogę już odmierza. Szczęście temu, kto nie pragnie Hen, wynosić się nad ludzi, (instrumental)
