Eindelijk zie ik de patronen, in het web dat jij hier weeft. Ik zie nu jouw verborgen wetten, als door een prisma, licht dat zweeft. In jouw ogen draalt een schaduw, vervult mijn dromen met een plan, Geheimen van jouw hart als bladgoud, houden mij steeds in hun ban. Waarom was ik steeds zo blind, om jouw wegen niet te zien? Geheimen van jouw hart als bladgoud, houden mij steeds in hun ban. Waarom was ik steeds zo blind, om jouw wegen niet te zien? Verstrikt in wat jij van alles vindt, mezelf verloren bovendien. Elke draad die jij blijft spinnen, bijna onzichtbaar in het licht. Vormt zich een landschap diep van binnen, dat mij steeds aan jou verplicht. Waarom was ik steeds zo blind, om jouw wegen niet te zien? Geheimen van jouw hart als bladgoud, houden mij steeds in hun ban. Langs de wegen van jouw waarheid, vind ik eindelijk mijzelf terug. Losgebroken van de waanzin, bevrijd ik mij uit 't web heel vlug. Langs de wegen van jouw waarheid, vind ik eindelijk mijzelf terug. Losgebroken van de waanzin, bevrijd ik mij uit 't web heel vlug. Eindelijk zie ik de patronen, in het web dat jij hier weeft. Verstrikt in jouw fantasieën, waar niemand wat om geeft. Mijn stappen echoën door je gang, geheimen die in schaduw wachten. Je woorden zijn als regenbuien, laten sporen van verhalen achter. Dansend onder sterrenlicht, ontsnapt aan vele donkere nachten. Schud ik mij de ketenen af, vrijheid lonkt in mijn gedachten. De waarheid zie ik in jouw ogen, verhuld door een zachte lach. Verloren in de chaos, zoek ik naar een nieuwe dag. Een stap vooruit zonder spijt, bruggen achter mij verbrand. Loop ik de toekomst tegemoet, het licht van duizend sterren in mijn hand. Dansend onder sterrenlicht, ontsnapt aan vele donkere nachten. Schud ik mij de ketenen af, vrijheid lonkt in mijn gedachten. © Artanne - 2025