
[Intro] (Slow, deep piano chords with a solitary, weeping violin melody) [Verse 1] Bir göç mevsimidir sonbahar. “Erkenden uyanmak ve gitmek gerek” dedim içimden. Yüküm ise çok ağırdı. Önce eski şiirler soluk sayfalar arasından uğultuyla geçtiler. Sonra söylenmemiş en güzel imgeler ateşe düştüler bir bir. [Chorus] [Violin Cry] Eski dost vurgunu yaralar kan-revan içindeydi, El yarası dil yarası ve daha neler neler… Uzaklardan bir ses ceviz ağacı yaprakları arasından seslendi birden: “Dur ve portakal çiçeklerine doğru yürü!" [Verse 2] Bense sarp uçurumların kıyısında durarak, Her gün biraz daha yakın duruyorum ölüme. Her sevinçten vazgeçiyorum birden. Sonra bir akşamüstü düşler ve sesler uğultuyla geçtiler. Akdeniz karşıdan mavi mavi gülümsüyordu. [Chorus] [Violin and Piano Duet] Eski dost vurgunu yaralar kan-revan içindeydi, El yarası dil yarası ve daha neler neler… Az ötelerden bir Ceviz ağacı seslendi yeniden. Sonra geldi dallarını taa önüme kadar eğdi. [Bridge] [Intense Piano Chords] “Hey ölümlü insan, dur hemen bırakma kendini. Ölümle kardeş olunmaz! Kaldır başını göklere doğru. Bak bulutlar Akdeniz köpüğü gibi puğ puğ. Yaşam sonsuzluklarda ulu bir çınar." [Violin Solo] (A dramatic, soaring, and philosophical violin solo, piano accompanying softly) [Verse 3] Ceviz ağacım bir benle ve bir de rüzgârla söyleşiyordu. “Yaşam nedir ki, sonsuzluk ne demek? Her şey uyuyup uyanmaktan ibaret değil mi? Unutma söz söyleyene aittir. Tutun dallarımdan yoksa ağlayacağım!" [Outro] [Soft and Peaceful Resolution] Sonra uçurumların kıyısından geri döndüm birden. Saçlarıma bir tutam mavi, bir demet portakal çiçeği taktım. Tüm anıları gömdüm bir bir toprağın en derinliklerine... El yarası dil yarası ve daha neler neler… (Piano plays a final fading chord, solo violin fades out)

