## La Cançon del Drac **I** Al mièg de Ròse, lo corrent gronda, Al long de la riba ont lo monstre espèra. Un bèl cavalièr sorgís de l'onda prigonda, Sa votz es doça coma un cant que mascara. La luna carissa sa blanca armadura, Mès jos son agach lo para-pèor es parat : Biqui muremura, Al fons de l'abisme es per totjorn perdut. **II** « Venètz, venètz, ò nòbla bugadièra, Dins mon palai als rebat d'aur! » Crida lo demòni jos la ribièra, Per li panar l'arma, l'esperit e lo còrs. Crosent culhir un rebat que càmbia, Pels braces del demòni es emportada, E desapareis jos l'aiga d'argenta. **III** Sèt bèllygans dins l'aiga glaçada, Garda lo filh del monstre maudit. De sa memòria tot s'es escafat, Franc del languiment de sa vida de mai o de lhièr. Mès unonhent magic e secret Tòca sos uèlhs d'un poder ssubte : Lo bèl castèl n'es qu'un tut de greda, E lo cavalièr un bèl fantauma, un ficanas. **IV** Lo pacte es finit, lo jorn se revira, Desliurada de las aigas, camina dins Baucària. Mès lo Drac es aquí, que ròda a l'entorn, Amagat jos las deit d'un òme de tot lo mond. « Te vesi, maudit ! » çò ditz a votz nauta. Lo monstre feròç alavetz l'esclata : D'un det afilat, punissent sa fauta, Creba per totjorn l'uèlh que legissiá son nom. **V** Viatjaire, reten la leiçon de Ròse : Te fises pas jamai a la lutz de l'aur. Los piors dangiers an pas de corona, E las fofas semblanças ròdan encara fòra. Garda plan tos dos uèlhs mofles sul mond, Sens cercar los secrets amagats per l'esfreg, Car la vertat, de còps tròp prigonda, Laissa una ferida a qual tròp ne veit.
