Folklore Fire Ring
Nuboj, kiuj kaŭzas larmopluvon, supreniĝas el la tero, La rondo moviĝas en la horloĝa direkto dum la gitaro daŭre ludas. Simbolaj krioj leviĝas, kiel pugnoj sidiĝantaj senaktive kontraŭ siaj subpremantoj. La rondo moviĝas kontraŭhorloĝe, la tamburoj batas pli forte. La imaginaj imperiestroj gardas la klason kun la popola polico, La muziko estas tute sinkronigita. Mia popolo krias en unueco dum ni metas niajn instrumentojn for, Ludiloj ŝanĝitaj por armiloj, dum ni svingas kaj balanciĝas. Gitaraj plektraj por ŝargiloj, dum ni ambaŭ moviĝas pli iliaflanke. Malemaj noktoj glitas pli profunde en memoron, preskaŭ fantazio nuntage. Somernoktoj fariĝis nun vintraj bataloj, kaj paco fariĝis folkloro. Neniam plu, stultaj rakontoj ĉirkaŭ la fabelo-luma kampofajro, Neniam plu, malmultekosta likvoro kaj eluze persistantaj rakontetoj, Neniam plu, la ridoj de infanoj — Ĉio kolapsas… Prenu armilojn dum la rondo moviĝas en la horloĝa direkto, pafado estas nun la blanka bruo. Prenu maskojn dum la rondo moviĝas kontraŭhorloĝe. Gerila provizora kiraso fariĝis nia tutmonda modo. Mia popolo krias en unueco dum ni metas niajn instrumentojn for, Ludiloj ŝanĝitaj por armiloj, dum ni svingas kaj balanciĝas. Gitaraj plektraj por ŝargiloj, dum ni ambaŭ moviĝas pli iliaflanke. Malemaj noktoj glitas pli profunde en memoron, preskaŭ fantazio nuntage. Somernoktoj fariĝis nun vintraj bataloj, kaj paco fariĝis folkloro. Babil, babil, babiladas la armiloj, Babil, babil, babiladas la dentegoj de orfaj infanoj. Tiuj malrapidaj sonoj, kun kiuj ni enloĝis la tediumon, nun plenigas nin por milito. Pentu vin blua aŭ ruĝa — ne gravas tuj kiam vi estas morta. Por ni ĉiuj ne estas reviviĝo.
