(Strophe 1) Ich stonn he om Drachefels, dä Wind, dä blöß mer öm et Uhr, un alles, wat ich su jeföhlt han, kütt hee widde erop - Nostalgie pur Do unge streck der Rhing sich lang, wie e Leed, wat niemals ophürt. Et Hätz jitt ne Danz, dä Kopp jitt e Bild, vun Fründe, vun Laache, vun däm, wat ens woor. (Refrain) Och, Rhing, minge Fründ, ich ben widde bei dir, do hängk ming Siel aan jedem Steg, aan jedem Pier. Ich luur noh Bonn, noh Nonnenwerth, et Siebenjebirje met däm Jlöck vun der Ääd Un janz hinge su wigg, do glänz janz still un leis dä Dom zo Kölle, ich maach mich op de Reis (Strophe 2) Do schreit en Kräh en de Luff övver’m Schloss, dat keene Künig mieh bewunne dät Doch in mingem Kopp, fühl ich mich frei, hück bin ich ne Künig op de Ääd Ich han he op dä Stääne jeschwore, dat ich immer widde kumm. Denn jede Blick noh unge zo dir määht mich met jede Zick noch stumm. (Refrain) Och, Rhing, minge Fründ, ich ben widde bei dir, do hängk ming Siel aan jedem Steg, aan jedem Pier. Ich luur noh Bonn, noh Nonnenwerth, et Siebenjebirje met däm Jlöck vun der Ääd Un janz hinge su wigg, do glänz janz still un leis dä Dom zo Kölle, ich maach mich op de Reis (Strophe 3 – neu) Wie en Verzäll vun fröher Zick steht dä Dom en der klore Luff Heh, wo d’r Rhing lööf es wie schöne Musikk, e esch Jeföhl su wie ne Duff Heh ovve iss et Hätz su voll, un doch so klor wie nie. Dä Blick noh Bonn un Kölle, dat es ming Jold, ming Stadt, ming Melodie. (Refrain – final) Och, Rhing, minge Fründ, ich ben widde bei dir, do hängk ming Siel aan jedem Steg, an jedem Pier. Ich luur noh Bonn, noh Nonnenwerth, et Siebenjebirje met däm Jlöck vun der Ääd Un janz hinge su wigg, do glänz janz still un leis dä Dom zo Kölle, ich maach mich op de Reis (Outro – gesprochen, ruhig) Vum Drachefels erav… do weed et Levve ruhig. Un doch… et jeht wigge. Noh Bonn, noh Kölle.
