[Verse 1] บ่ายวันที่ลมแรงพัดผ่าน ธงผืนขาวสะบัดเหนือหินโบราณ เสียงคนเถียงเสียงใจสั่นสะท้าน เมื่อเงาของอดีตซ้อนทับวันนี้ นักท่องเที่ยวครอบครัวหนึ่งเดินมา โบกสัญลักษณ์กลางสายตา ทหารไทยเอ่ยถ้อยคำเตือนว่า “อย่าให้ความศรัทธากลายเป็นเรื่องท้าทาย” [Pre-Chorus] บนปราสาทที่สูงเกินฝัน ไม่มีแผ่นดินไหนเป็นของใคร เพียงแค่ใจคนแบ่งกัน ความจริงก็หายไป [Chorus] ที่ปราสาทตาควาย มีรอยแผลที่ตะโกนไม่ได้ ธงผืนเดียว จุดไฟในใจ ให้ความทรงจำย้อนกลับมา เสียงวาทะที่แตกสลาย ไม่มีใครชนะในสายลม [Verse 2] ถ้อยคำเผ็ดร้อนกลางแดดบ่าย “จะทำไมพวกเราสายเลือดเขมร” “ถ้าคิดว่าเป็นของคุณ ก็ยกกลับไปเถอะ” เสียงขุ่นเคืองสะท้อนหินเก่า ทหารกัมพูชาก้าวเข้ามา “เสื้อผ้าธงชาติจะเป็นไรนักหนา” นักท่องเที่ยวชี้สัญลักษณ์ต่อหน้า ความจริงช่างไร้ขอบเขตปิดกั้น [Pre-Chorus] บนปราสาทที่สูงเกินฝัน ไม่มีแผ่นดินไหนเป็นของใคร เพียงแค่ใจคนแบ่งกัน ความจริงก็หายไป [Chorus] ที่ปราสาทตาควาย มีรอยแผลที่ตะโกนไม่ได้ ธงผืนเดียว จุดไฟในใจ ให้ความทรงจำย้อนกลับมา เสียงวาทะที่แตกสลาย ไม่มีใครชนะในสายลม [Bridge] ในที่สุด ทุกคนก็แยกย้าย กลับไปพร้อมความเงียบงัน แต่ความตึงเครียดยังซ่อนอยู่ข้างใน เหมือนหินเก่าที่แตก…ไม่เคยหาย [Chorus] ที่ปราสาทตาควาย มีรอยแผลที่ตะโกนไม่ได้ ธงผืนเดียว จุดไฟในใจ ให้ความทรงจำย้อนกลับมา เสียงวาทะที่แตกสลาย ไม่มีใครชนะในสายลม [Outro] ปราสาทตาควาย… เงาหินเก่ายังมองเราทุกคน ไม่มีแผ่นดินไหนเป็นของใคร มีเพียงหัวใจ…ที่ไม่ยอมลืม
