Στο λιμάνι δεν υπήρχε φως, μόνο νερό που θυμόταν. κι εσύ έμεινες… Τα μάτια σου άγκυρα, κι εγώ πλοίο δεμένο στο σκοτάδι. Η θάλασσα μαύρος καθρέφτης, έσπαγε πρόσωπα στο κύμα. ποιο απ’ όλα ήσουν εσύ; Το όνομά σου χαραγμένο σε άνεμο που δεν ξεχνά. Κάθε φάρος στο βάθος έμοιαζε πληγή που αναβοσβήνει. Έμαθα να περιμένω χωρίς σημάδια. χωρίς επιστροφή… Κάθε κύμα με ρωτά αν αντέχω. Θα σε περιμένω στο λιμάνι, εκεί που σβήνει η φωνή. εκεί που έμεινες… Αν ακολουθήσεις τα ίχνη, θα με βρεις μέσα στη σιωπή. Κάθε δρόμος περνά απ’ το σκοτάδι, κάθε επιστροφή πονά. μα γυρίζει… Θα σε περιμένω στο λιμάνι, εκεί που δεν έφυγα ποτέ. Η αναμονή γυαλί ραγισμένο, βλέπω μέσα σου κομμάτια. κι εμένα… Οι υποσχέσεις βυθίζονται, μα κάτι πάντα επιπλέει. η ελπίδα… Η ελπίδα δεν φωνάζει, ανασαίνει χαμηλά. Η απουσία σου πληγή ανοιχτή, μα μέσα της κυλά φως. δεν έφυγες ποτέ… Δεν με έσπασε ο χρόνος, με έμαθε να στέκομαι. εδώ… Θα σε περιμένω στο λιμάνι, μέχρι να αλλάξει ο καιρός. μέχρι να αλλάξει… Κάθε κύμα λέει το όνομά σου, κάθε σιωπή με κρατά ζωντανό. Όταν το πλοίο βρει τον δρόμο, αν ποτέ τον βρει, θα είμαι… θα είμαι εδώ στο λιμάνι, εκεί που διάλεξα να μείνω. Η αγάπη μας λιμάνι σκοτεινό. Η αναμονή είμαι εγώ.
