The Abandoned House | In the Pause of Light | The Universe Held Its Breath

Lyrics: 🦋靈魂家園 - Soul's Home🦋 🌞Lyrics in French, Chinese, Spanish & Turkish🌞 🎻 [Instrumental Intro – Solo Cello, Echoed by Soft Piano] 🧑‍🎤 [Verse 1: Spoken+ Soft Sung] In frozen silences, the shadow bore the night, and the flame consumed absence. Somewhere, a suspended awareness— the guardian of an abandoned house— watched the sky grow quiet. 🧑‍🎤 [Verse 2: Soft Sung] Dawn brushed against a face too fragile. The sea, sealed like a salted shell, listened without daring to open. A breath, heavier than a thousand words, crossed the mute gold of days left hanging. 🎻 [Cello Solo – Lament Motif in D minor] 🧑‍🎤 [Verse 3: Soft Sung] Folded silences— like unopened letters. A taste of salt flowed from forsaken prayers, at the cracked windows of the world, guarded by the silent keeper, shepherd of forgotten memory. 🧑‍🎤 [Verse 4: Soft Sung] Between two griefs, a breath remained— an air no being ever breathed. If love is a silence suspended, then a shiver lingered, invisible, above the pain. 🎻 [Piano Interlude – Sparse Notes Echoing the Shiver] 🧑‍🎤 [Verse 5: Spoken +Soft Sung] The shadow kept still, like a boat at anchor. The light brushed past without turning its fire. Nothing was said. Nothing needed to be. 🧑‍🎤 [Verse 6: Soft Sung] In the fire of an unfinished dance, broken steps turned. Heartbeats counted in threes, and love, with its sharp edges, cut into the night. 🎻 [Cello Refrain – Rising in Intensity, Then Receding] 🧑‍🎤 [Verse 7: Soft Sung] Beneath the sky, the abandoned house held the wind in its cracked walls. A guardian watched, silent shepherd, while presences brushed one another, never quite touching. Love slipped away unanswered. And the suspended universe held its breath. 🧑‍🎤 [Verse 8 – Spoken, Final Whisper] Perhaps nothing was ever touched. Yet, somewhere, a love exists, feeding on these silences, with each passing day— growing greater, stronger. 🎻 [Outro – Fading Cello Harmonics, Distant Echo of Light] [End] 🦋🦊🦋🦊🦋🦊🦋🦊🦋🦊🦋🦊🦋 🌞French Lyrics🌞 Dans les silences figés, l’ombre portait la nuit, la flamme consumait l’absence. Quelque part, une conscience suspendue, gardienne d’une maison abandonnée, regardait le ciel se taire. L’aube frôlait un visage trop fragile. La mer, en coquillage scellé de sel, écoutait sans jamais oser s’ouvrir. Le souffle, plus lourd que mille mots, traversait l’or muet des jours suspendus. Des silences repliés comme des lettres jamais ouvertes. Un goût de sel coulait des prières abandonnées, aux fenêtres fissurées du monde, protégées par le gardien silencieux, berger d’une mémoire oubliée. Entre deux douleurs, se tenait un souffle. Un air que nul être ne respira. Si l’amour est un silence en suspens, alors un frisson restait, invisible, au-dessus de la douleur. L’ombre gardait le silence, comme une barque à l’ancre. La lumière effleurait sans détourner son feu. Rien ne fut dit. Rien n’avait besoin de l’être. Dans le feu d’une danse inachevée, des pas brisés tournaient, les battements du cœur comptaient par trois, et l’amour, aux arêtes vives, entaillait la nuit. Sous le ciel, la maison abandonnée retenait le vent dans ses murs fendus. Un gardien veillait, silencieux berger, tandis que les présences se frôlaient sans jamais se saisir. L’amour glissait sans appel. Et l’univers, suspendu, retenait son souffle. Peut-être rien ne fut jamais touché. Pourtant, quelque part, un amour existe, se nourrissant de ces silences, chaque jour qui passe, pour devenir plus grand plus fort. 🦋🦊🦋🦊🦋🦊🦋🦊🦋🦊🦋🦊🦋 🌕 Traditional Chinese Lyrics 🌞 在凝結的靜默之中 在凝結的靜默中， 陰影承載著黑夜， 火焰焚燒著缺席。 某處， 一個懸浮的意識， 荒棄之屋的守望者， 凝視著沉默的天空。 黎明輕拂一張過於脆弱的臉。 大海，如封印著鹽的貝殼， 傾聽，卻從未敢於敞開。 呼吸，比千語更沉， 穿越那些懸置時光的無聲金色。 靜默緊摺， 如從未開啟的信件。 鹹味流淌， 來自被遺棄的祈禱， 穿過世界裂縫的窗， 由沉默的守望者庇護， 一位遺忘記憶的牧者。 兩段痛苦之間， 矗立著一縷呼吸。 一種從未有人吸入的空氣。 若愛是一場懸置的靜默， 那麼，一絲顫抖仍然存在， 無形地， 在痛苦之上。 陰影守著靜默， 如停泊的舟。 光輕輕掠過， 未曾移開其焰。 無需言語， 無話可說。 在未竟之舞的烈焰中， 破碎的步伐旋轉， 心跳以三拍計數， 愛，以鋒利的稜角， 劃破黑夜。 在天幕之下， 那棟荒棄的房子， 將風困於裂牆之中。 守望者靜靜守候，如寂靜的牧者， 當諸多存在擦肩， 卻從未真切觸碰。 愛靜靜滑落，無聲無息。 整個宇宙，懸而未動， 屏息等待。 也許從未真正觸碰過。 然而在某處， 一種愛確實存在， 以這些靜默為食， 在每一個日子裡， 不斷成長， 更深， 更強。 🌞🦋🦊🌞🦋🦊🌞🦋🦊🌞🦋🦊🦋 🇪🇸 Español (Spanish Translation) En los silencios congelados, la sombra llevaba la noche, la llama consumía la ausencia. En algún lugar, una conciencia suspendida, guardián de una casa abandonada, miraba al cielo callar. El alba rozaba un rostro demasiado frágil. El mar, en una concha sellada con sal, escuchaba sin atreverse a abrirse. El aliento, más pesado que mil palabras, atravesaba el oro mudo de los días suspendidos. Silencios doblados como cartas nunca abiertas. Un sabor a sal fluía de oraciones abandonadas, en las ventanas agrietadas del mundo, protegidas por el guardián silencioso, pastor de una memoria olvidada. Entre dos dolores, se sostenía un aliento. Un aire que ningún ser respiró. Si el amor es un silencio en suspensión, entonces quedaba un escalofrío, invisible, sobre el dolor. La sombra guardaba silencio, como una barca anclada. La luz rozaba sin apartar su fuego. Nada fue dicho. Nada necesitaba ser dicho. En el fuego de una danza inacabada, pasos rotos giraban, los latidos del corazón contaban de a tres, y el amor, con bordes afilados, cortaba la noche. Bajo el cielo, la casa abandonada retenía el viento en sus muros agrietados. Un guardián velaba, pastor silencioso, mientras las presencias se rozaban sin jamás atraparse. El amor se deslizaba sin retorno. Y el universo, suspendido, contenía su aliento. Quizás nada fue jamás tocado. Y sin embargo, en algún lugar, existe un amor, alimentado por esos silencios, cada día que pasa, para volverse más grande más fuerte. 🦋🌞🦊🌞🦊🌞🦋🌞🦊🌞🦊🌞🦋 🇹🇷 Türkçe (Turkish Translation) Donmuş sessizliklerde, gölge geceyi taşıyordu, alev yokluğu yakıp bitiriyordu. Bir yerlerde, askıda kalmış bir bilinç, terkedilmiş bir evin bekçisi, gökyüzünün susuşunu izliyordu. Şafak, fazlasıyla kırılgan bir yüze dokundu. Deniz, tuzla mühürlü bir denizkabuğu gibi, duymaya çalışıyor ama açılmaya cesaret edemiyordu. Nefes, binlerce kelimeden daha ağır, askıya alınmış günlerin sessiz altınını geçiyordu. Katlanmış sessizlikler, hiç açılmamış mektuplar gibiydi. Tuz tadı, terkedilmiş dualardan süzülüyordu, dünyanın çatlamış pencerelerine, sessiz bekçi tarafından korunan, unutulmuş bir hafızanın çobanı. İki acının arasında, bir nefes duruyordu. Hiçbir varlığın solumadığı bir hava. Eğer aşk, askıda bir sessizlikse, o zaman bir ürperti kalıyordu, görünmez, acının üzerinde. Gölge sessizliğini koruyordu, bir demirle sabitlenmiş kayık gibi. Işık dokunuyordu, ateşinden sapmadan. Hiçbir şey söylenmedi. Söylenmesine de gerek yoktu. Yarım kalmış bir dansın ateşinde, kırık adımlar dönüyordu, kalp atışları üçer üçer sayılıyordu, ve aşk, keskin kenarlarıyla geceyi yaralıyordu. Gökyüzünün altında, terkedilmiş ev çatlak duvarlarında rüzgârı tutuyordu. Bir bekçi nöbetteydi, sessiz bir çoban, varlıklar birbirine değmeden geçerken. Aşk, geri dönüşsüz kayıyordu. Ve evren, askıda kalmış hâliyle, nefesini tutuyordu. Belki hiçbir şey asla dokunulmadı. Yine de, bir yerde bir aşk var, bu sessizliklerle beslenen, geçen her günle, daha büyük, daha güçlü hale gelen.