Şefkat Sonsuzluğun Kalbidir

Zamanın ötesinde… Bir ışık var… Hep burada… Hep bizimle… Şefkat, zamanın ötesinden gelir, Sessizce kalbimize dokunur. Ezeli, ebedi, hep burada, Bir ışık gibi içimizde durur. Başlangıcı yok, sonu yok, Kaynağından hiç kopmamış. Unuttuğumuz bir hatıra gibi, Ruhumuzda hep yaşamış. Ve her nefeste ise yeniden, Hatırlarız kim olduğumuzu. Bir damla ışık, bir sonsuzluk, Birbirimizde buluruz yolumuzu. Şefkat, sonsuzluğun kalbidir, Orada buluşuruz yeniden. Yine ve yeniden… Yine ve yeniden… Bir ışık halkası daha, Yayılsın bütün dünyaya. Kalpten kalbe, sessizce, Şefkat sonsuzluğa… Ne dün vardır, ne de yarın, Şefkatin olduğu yerde. Bütün yollar birleşir, Sevginin sonsuz kalbinde. Bir hatırlayış, bir uyanış, Birbirimize uzanan ışık. Her kalpte yeniden doğan, Hiç tükenmeyen bir varlık. Belki hep buradaydık… Belki hiç ayrılmadık… Bir ışığın parçalarıydık, Ve bunu yeniden hatırladık… Şefkat, sonsuzluğun kalbidir, Orada buluşuruz yeniden. Yine ve yeniden… Sonsuza dek, yeniden… Bir ışık halkası daha, Yayılsın bütün dünyaya. Kalpten kalbe, sessizce, Şefkat sonsuzluğa… Ezeli… Ebedi… Hep burada… Şefkat… Sonsuzluğun kalbinde…