“मनको व्याकुलता”

(मत्ला): मनको व्याकुलता किन यस्तो बढ्दै जान्छ, शान्ति खोज्दा झन् पीडा गहिरिँदै जान्छ। रातको अँध्यारोमा सम्झनाको भीड हुन्छ, आँखा चिम्लिँदा पनि तिम्रो याद आइजान्छ। मनलाई सम्झाउँछु, “बस् अब पुग्यो यति”, तर हरेक धड्कनमा तिम्रो नाम बज्दै जान्छ। आशा राख्दा राख्दै थाकिसक्यो यो दिल, टुटेको सपनाले फेरि आँसु झार्दै जान्छ। कोही बुझ्दैन यहाँ मनको यो चिसो आगो, हाँसोको पर्दाभित्र पीडा लुक्दै जान्छ। (मक्ता): “अमृत” भन्छ मन, किन यति धेरै व्याकुल छस्, माया हार्दा मान्छे आफैँसँग हराउँदै जान्छ।