بوسِه ای بَر خاطراتَت می زَنَم اَز راهِ دور اِی جَواهر من تُ را نَسپُرداَم بَر خاکِ گور قلبِ مَن آرامگاهِ خاطِرَت آرامِ مَن نازَنین بی رویِ ماهَت هر دو چَشمم گشتهِ کور بودی و گَرمای ِ تُ دَر دِل بهاران می دَمید وَز سلامَت روز مَن پُر میشُد از نورِ اُمید رفتی وُ باخود نگُفتی قلبِ ما پُر خون شَوَد بَعدِ تُ بی کَس دِلَم آسایشی دیگر نَدید دامَنَت بویِ بهشت و صورَتَت خُورشیدِ ما مادَرَم مِهرِ تُ تَک بودِه بِ جانَم کُن نِگاه سَنسَن اُمید و نِشاطی گوزونَ نور و ضیا سَنسیز اُلسا بیولوسَن بیکَس و یاوَردی آنا
