Petro kolektis pakaĵon da peklitaj homoj, por ĵeti ilin ree malsupren sur la teron. Nun mi laciĝas resti dum la tuta tago, malgraŭ la miraklo de mia dua nasko. Forgesis mi la lingvon denaskan de mia animo, por desegni la valoron de mia propra vivo. Pli bone estas elpremi la plej malbonan sorton, kaj kanti ĝin ĝis la nokto falos en la porton. Mi diras: mi sentas min senutila nun, Mi vidas nin ĉiujn bruli malsupren, Mi aŭdas iliajn kriojn tro klare, Ĉu nur estetiko estis via laboro ekde mia perdita foresto? Rakontoj kontraŭ dolaro vendataj en etera grand’ Rakontoj nur laŭnome, ĉar ili sonas kvazaŭ mensogoj grand’ Kio fariĝis el la mondo pli bona promesita al tiuj restintaj? Kial mi renaskiĝis denove nur por voli retroiri kaj morti? Mi diras: mi sentas min senutila nun, Mi vidas nin ĉiujn bruli malsupren, Mi aŭdas iliajn kriojn tro klare, Ĉu nur estetiko estis via laboro ekde mia perdita foresto? Landoj kun strangaj fremdaj nomoj novaj, kun la malnova malamo interne, Ruĝa kun blua faras vizaĝojn purpurajn, kun duonkoraj, penegaj grimacoj. “Morto al tiuj, kiuj ne aspektas kiel ni” — jen kion ni iam kontraŭbatalis, Sed nun ŝajnas kiel lavo kaj ripeto, denove muelante nin ĝis cindro.
