Σιωπή που ουρλιάζει μέσα μου, το φως πεθαίνει πίσω απ’ τις κουρτίνες. Σκιές περνούν σαν φαντάσματα, φωνές που στάζουν αίμα στη σιωπή. Το ρολόι χτυπάει σαν καρδιά που σαπίζει, κι η νύχτα με πνίγει χωρίς έλεος. Κι αν φωνάξω, ποιος θα μ’ ακούσει; Η σιωπή μου ουρλιάζει πιο δυνατά. Μια καρδιά που στάζει σκοτάδι, κι ένα δάκρυ που δεν βρίσκει γη. Το δωμάτιο μυρίζει θάνατο, κι οι σκέψεις μου γίνονται μαχαίρια. Κάθε ανάσα είναι σαν γυαλί, κάθε όνειρο μια κηδεία. Δεν υπάρχει αύριο, μόνο νύχτα, κι αυτή η νύχτα δεν τελειώνει ποτέ. Αν φύγω τώρα, ποιος θα θυμηθεί πως υπήρξα εδώ; Κι αν φωνάξω, ποιος θα μ’ ακούσει; Η σιωπή μου ουρλιάζει πιο δυνατά. Μια καρδιά που στάζει σκοτάδι, κι ένα δάκρυ που δεν βρίσκει γη. Μόνο σκιές… μόνο σκιές… μόνο σκιες...
