[Zwrotka 1] Na peronie budzi się dzień, mgła oplata tory snem. Starszy człowiek stoi sam, ze skrzypcami tak jak cień. Tysiące ludzi mija go, tysiące twarzy gubi ślad. A spod smyczka płynie głos, który niesie dawny świat. [Crying Violin Solo - Short Interlude] [Refren] Gra dla tych, co już odeszli, gra dla tych, co szukają dróg. W każdej strunie śpi historia, której nie przykryje kurz. Choć ucichnie gwar peronów, choć odjedzie każdy z nich, on zostanie tam z melodią, bo w niej cały został żyć. [Virtuoso Violin Solo - Extended Interlude] [Zwrotka 2] On pamięta dawne czasy światła scen i wielki blask. Dziś ma tylko szum wagonów, obcych ludzi, chłód i wiatr. Może kiedyś ktoś przystanie, może znajdzie chwilę, by usłyszeć między nutami wszystkie niewypłakane łzy. [Refren - Grand Melancholic Climax] Gra dla tych, co już odeszli, gra dla tych, co szukają dróg. W każdej strunie śpi historia, której nie przykryje kurz. Choć ucichnie gwar peronów, choć odjedzie każdy z nich, on zostanie tam z melodią, bo w niej cały został żyć. [Outro - Left in the Fog] on zostanie tam z melodią, bo w niej cały został żyć... (The vocals stop. The violin plays one final, long, fading [End]
