
Ik sta hier vast, in een carrousel van twijfel. Dromen vliegen langs, terwijl ik maar weifel. Struikelend door velden van onbesliste wensen. Zoekend naar de weg, langs onbekende mensen. Sterren vallen hard, maar geven geen antwoord. Laten me hangen aan dit eindeloze koord. Elke keuze lijkt de beklimming van een berg. En mijn geest draait maar rond, zo erg, zo erg. Besluiteloosheid. Het draagt als een mantel van spijt. Een vreemde schaduw, die me volgt al die tijd. Ik draal met twijfel, onder het licht van de maan. Hopend dat als de zon weer opkomt, ik verder kan gaan. Lantaarns fluisteren, stille verhalen. Wegen spreiden zich als oude kanalen. Mijn hart klopt als een vergeten trommel. Terwijl ik vaar op een berg met oude rommel. Andere zielen lachen zonder spijt. Maar mijn pad is bedekt met onzekerheid. Ik draai in cirkels, zonder mij te uiten. Waar is de sleutel die dit mysterie kan ontsluiten? Besluiteloosheid. Het draagt als een mantel van spijt. Een vreemde schaduw, die me volgt al die tijd. Ik draal met twijfel, onder het licht van de maan. Hopend dat als de zon weer opkomt, ik verder kan gaan. Geen kaart om te volgen, geen ster die me leidt. Elk spoor dat ik volg brengt een vleugje van spijt. De tijd tikt verder, steeds sneller voorbij. Besluiteloosheid, is een vijand van mij. Lange nachten denken, op zoek naar een kans. Elke gedachte daagt mij uit, in een eeuwige dans. Zal ik de weg vinden of verdwijn ik voorgoed? Of is het een reis die je echt begrijpen moet? Elke keuze sluit er weer duizenden uit. Zoekend naar een antwoord kruipt het onder mijn huid. Wist ik maar vooraf wat goed is, wat fout. Als in een labyrint, het voelt zo vertrouwd. Besluiteloosheid. Het draagt als een mantel van spijt. Een vreemde schaduw, die me volgt al die tijd. Ik draal met twijfel, onder het licht van de maan. Hopend dat als de zon weer opkomt, ik verder kan gaan. © Artanne - 2025

