[Intro — distant atmospheric synth, subtle electronic motif, lonely electric guitar with long reverb, no drums] [Low male baritone, intimate, almost whispered] Czasami budzę się i nie wiem, czy to kolejny dzień, czy ta sama noc. Zakładam twarz, którą znają ludzie, i znowu udaję, że mam nad wszystkim kontrolę. [Short pause, distant synth slowly rises] A przecież w środku… wciąż tyle rzeczy nie ma swojego imienia. [Verse 1 — strictly rapped, deep male baritone, gritty natural rasp, rhythmic Polish flow, no melodic delivery] Wstaję rano, miasto znowu nie zna litości, kolejny dzień, kolejna próba normalności. Ludzie mijają mnie, nie patrząc mi w oczy, każdy ma swój świat, każdy dokądś kroczy. Robię to, co trzeba, choć czasem brak mi siły, nie wszystkie moje myśli da się zamknąć w chwili. Na twarzy spokój, pod nim tysiące pytań, ile można milczeć, zanim cisza zacznie krzyczeć? Nie znasz moich nocy, nie widziałeś tych chwil, gdy własny umysł nie pozwalał spokojnie żyć. Widzisz tylko fragment, dopowiadasz resztę, a ja nawet sam nie zawsze rozumiem siebie. [Pre-Chorus — beat pulls back, dark synth motif appears] Może zbyt często widzę burzę tam, gdzie deszcz, może czasem boję się, zanim wydarzy się cokolwiek. Ale nie mów mi, że wiesz, co dzieje się pod skórą, kiedy nawet ja nie umiem przebić się przez tę chmurę. [Chorus — powerful melodic male baritone, smoky rasp, emotional sustained notes, explosive darkwave energy] Nie pytaj, czemu wolę mgłę, skoro w świetle gubię siebie. Nie widzisz tego, co pod skórą, nie słyszysz myśli, które budzą mnie przed jutrem. Próbuję żyć, jak żyje każdy z was, choć czasem własny cień wyprzedza mnie o krok. I nawet kiedy cały świat zasypia, w tej gęstej mgle wciąż próbuję siebie spotkać. [Last line — slight voice crack, guitar sustains] Wciąż próbuję… siebie spotkać. [Verse 2 — strictly rapped, gritty natural rasp, rhythmic Polish flow, clear consonants] Nie każdy wyciągnięty gest potrafię przyjąć, czasem szukam drugiego dna, zanim zdążę zaufać. Jedno słowo potrafi zostać we mnie na lata, choć dla kogoś było chwilą, którą zdążył już zatracać. Zdarza mi się mylić prawdę z własnym strachem, widzieć koniec tam, gdzie ktoś chce zacząć rozmowę. Ile razy zamykałem drzwi, zanim ktoś zapukał? Ile razy własny lęk za odpowiedź mi posłużył? Nie jestem bez winy, wiem, że też potrafię ranić, czasem zamiast mówić, wolę wszystko w sobie zabić. Chciałbym umieć ufać bez miliona dodatkowych pytań, nie dopisywać złych zakończeń do każdej nowej historii. [Pre-Chorus — synth grows wider, drums become heavier] Może nie muszę znać odpowiedzi na wszystko, może nie każdy cień oznacza, że coś jest nie tak. Chcę nauczyć się odróżniać strach od prawdy, zanim znów pozwolę mu zdecydować za mnie. [Chorus — powerful melodic male baritone, smoky rasp, emotional sustained notes, explosive darkwave energy] Nie pytaj, czemu wolę mgłę, skoro w świetle gubię siebie. Nie widzisz tego, co pod skórą, nie słyszysz myśli, które budzą mnie przed jutrem. Próbuję żyć, jak żyje każdy z was, choć czasem własny cień wyprzedza mnie o krok. I nawet kiedy cały świat zasypia, w tej gęstej mgle wciąż próbuję siebie spotkać. [Instrumental break — distinctive synth motif, melodic electric guitar, dark atmospheric build] [Bridge — beat disappears, intimate piano, distant synth, whispered fragile voice] Robisz jeden krok… potem następny… I dopiero za plecami widzisz… [Jeden takt ciszy] JAK DALEKO… DOSZEDŁEŚ… [Voice trembling slightly, almost breaking] Może nie jestem tym, za kogo mnie mają. Może sam nie wiem, ile jeszcze we mnie zostało. Ale jeśli ciągle idę, mimo że czasem nie mam sił, to znaczy, że ta historia jeszcze nie skończyła się. [Sudden emotional rise — electric guitar swells, synths build, drums return] Nie chcę już całe życie uciekać przed sobą! Nie chcę, żeby strach wciąż nazywał mi drogę! Nie obiecuję, że jutro odnajdę odpowiedź… lecz pierwszy raz nie chcę odwracać wzroku! [Final Chorus — maximum emotional intensity, layered vocals, strong raspy baritone, sustained notes, massive darkwave energy] Nie pytaj, czemu wolę mgłę! Dziś sam próbuję z niej wyjść! Choć jeszcze nie wiem, kim naprawdę jestem, nie chcę już pozwalać, by strach mówił za mnie! Próbuję żyć, jak żyje każdy z was, nawet jeśli czasem znów zabraknie mi sił. I może kiedyś, kiedy opadnie mgła, zobaczę człowieka, którego szukałem w niej od lat! [Final line — sustained emotional vocal, guitar and synth peak, then everything cuts out] Może… wreszcie zobaczę siebie. [Outro — long silence, faint atmospheric synth, one distant electric guitar note] [Natural spoken voice, low, calm, slightly raspy, no singing] Myślicie, że to wszystko? [Pause] Nie… [Quietly, with a subtle hint of a smile] Ja dopiero zaczynam opowiadać. [Sudden silence — end]
