[Verse 1] Μαύρη κουκούλα, μάτια χαμηλά, μπαίνω στο δωμάτιο, παγώνει η γωνιά, βήματα ακούω, μα δεν είναι κανείς, κάτι με ξέρει πριν ακόμη με δεις. Σκέψεις γεμάτες, σφαίρες στο μυαλό, κάθε ανάμνηση με σέρνει στον βυθό, στον καθρέφτη ένας ξένος με κοιτά, φοράει τη φάτσα μου και δεν μου μιλά. Δεν έχει έξοδο, δεν έχει γυρισμό, το μυαλό μου σπάει σε θόρυβο λευκό, βουλιάζω μέσα μου, μα παίζω καλά, λες κι ο εφιάλτης θα τελειώσει γλυκά. [Pre-Chorus] Κλείνω τα μάτια, μα βλέπω πιο καθαρά, ο καθρέφτης ανασαίνει αργά, λέει τ’ όνομά μου με σπασμένη φωνή, κι εγώ χάνομαι πριν σπάσει η σιωπή. [Chorus] Δυο μαύρα φεγγάρια εκεί που είχα φως, έχασα τ’ όνομά μου, δεν ξέρω ποιος, ο καθρέφτης μιλάει με φωνή σαν δική μου, μα ξέρει κάθε κρυφή ρωγμή στη ψυχή μου. Γελάω λάθος όταν μπαίνει ο φόβος, μέσα μου μεγαλώνει άλλος ένας κόσμος, δεν έχω φύγει, μα δεν είμαι εδώ, θαμμένος ζωντανός σε δανεικό μυαλό. [Verse 2] Πες μου γιατί να κρατήσω φως, όταν το σβήνω μόνος μου διαρκώς, οι τοίχοι κλείνουν, ο χρόνος κολλά, κάθε έξοδος πίσω με γυρνά. Λένε πως άλλαξα, οι μνήμες με πονάνε, πόσα κομμάτια μέσα μου σκορπάνε, μια πέφτω κάτω, κι οι σκιές γελάνε, δυο μαύρα φεγγάρια πάντα με κοιτάνε. Τα φώτα γυρίζουν, η όραση σπάει, το μυαλό μου θόρυβο μόνο γεννάει, χαμογελάω στη λάθος στιγμή, σαν να αγάπησα αυτό που με καταπίνει. [Bridge] Μη μου μιλάς για σωτηρία, την έχασα κάπου στην αϋπνία, έκανα σπίτι την παράνοιά μου, και κλείδωσα μέσα την καρδιά μου. Μέσα στα μάτια μου σβήνει η μέρα, είμαι πληγή που αναπνέει στο σκοτάδι, κι αν ακούς καταιγίδα μέσα μου, είναι η ψυχή μου που ζητάει σημάδι. [Final Chorus] Δυο μαύρα φεγγάρια εκεί που είχα φως, έχασα τ’ όνομά μου, δεν ξέρω ποιος, ο καθρέφτης μιλάει με φωνή σαν δική μου, μα ξέρει κάθε κρυφή ρωγμή στη ψυχή μου. Γελάω λάθος όταν μπαίνει ο φόβος, μέσα μου μεγαλώνει άλλος ένας κόσμος, δεν έχω φύγει, μα δεν είμαι εδώ, θαμμένος ζωντανός σε δανεικό μυαλό. [Outro] Φωνές στους τοίχους, δεν κάνουν πίσω, ο καθρέφτης ανοίγει, πέφτω πριν ζήσω, δεν πεθαίνω, αλλάζω δέρμα, γεννιέμαι νύχτα και γυρνάω σαν ψέμα.
