Het Goud van het Deeg (NL)

[Het Goud van het Deeg] [ Verse 1 ] Vrijdagochtend vroeg, de maan staat aan de lucht In opa’s bakkerij, de stilte en een zucht Net als vroeger, wacht ik op het eerste licht Opa loopt naar de bank, bloem bestuift zijn gezicht De planken kraken onder zijn vertrouwde tred Het witte poeder dat hij daar heeft neergezet [ Chorus 1 ] De geur van gist en kaneel vult de vroege dag Wat jij hebt opgebouwd, is wat ik dragen mag Het is geen einde, maar een belofte die ik maak Jouw levenswerk rust voortaan in mijn taak [ Verse 2 ] Veertig jaar lang was dit hier zijn ritueel De zwaarte van de muren wordt me soms teveel De angst om te falen brandt koud in mijn maag Ben ik wel goed genoeg voor wat ik nu draag? Ik zie zijn handen, getekend door de oven Ik leer het vakmanschap en begin te geloven [ Chorus 2 ] De geur van gist en kaneel vult de vroege dag Wat jij hebt opgebouwd, is wat ik dragen mag Het is geen einde, maar een belofte die ik maak Jouw levenswerk rust voortaan in mijn taak [ Bridge ] Dan pakt hij de oude roller van het rek Die kras aan de linkerkant vertelt elk gesprek Hij legt het gladde hout in mijn beide handen Ik voel de koude angst in warme trots verlanden Hij fluistert zacht: "Nu is het jouw beurt, meissie" In die aanraking voel ik de kracht van de traditie [ Final Chorus ] De koperen bel boven de deur klinkt door de zaak Gist en kaneel zijn de wereld waar ik over waak Je knikt naar mij terwijl de eerste klant verschijnt Jouw nalatenschap is een licht dat nooit verdwijnt [ Outro ] Ik sla mijn vingers om het hout met de kras Ik weet nu eindelijk wie ik altijd al was De zon komt op boven de bakkerij Het deeg rijst langzaam, en opa staat naast mij