Liefdesbrief 💌 met Einde

Ik ben op de bodem geland, al verzonken, begrip geschonken, aan besturen verbonden. Ze duwden mee, omhoog, maar ik stond droog, een volksarts zonder jas, men noemt mij Tas — geen zorg, geen trouw genoeg want onderaan was te rauw. Vertrouw, maar Mevrouw kan ik niet noemen, neem ik aan ze framen en vervreemden dood in mijn bestaan alsof ik onder nog moet bloeien of bestaan. Systemen negeren, vermijden of proberen te doorgronden wat ik zelf niet meer begrijp, in woorden. Akkoorden. Vrienden in dit schrijven, machteloos gebleven, ze weten niet — met mij, met God — wat te doen, tussen waarheid en privé, verloren in de stroom. Mijn dromen. --- Ik ben een liefdesbrief met een einde, en ik ben niet waar ik wou blijven. Op de bodem, nooit gewoon, maar recht, rechtvaardigheid zonder loon. En dat wat ik zoek — beloond met veiligheid, legt U weer op mijn schoot. Een keerpunt, zonder strijd, zonder schaamte of verweer. Leg ik het bijna neer. --- Hoe verwoord ik de onderlaag die elk begrip verzwijgt, boven alles uit — leegte die mij stijgt. Waar ze omarmde Ik hogerop verwarmde, maar verarmde viel naar onderaan, door rijkdom van verlies mijn leven op de bodem, daar leerde ik staan. Wat ik nu kies. En het wordt nooit gewoon, want hier doen mensen mee, maar in die pech toont U recht, Uw toon, Uw stem, Uw vrede. Geen Rem meer opMijn Thuis niet beneden, bovenkant, zonder ruis ik kijk omhoog naar het Kruis, dat zelf naar beneden kwam. Op mijn schouders rust het dan. --- Ik ben een liefdesbrief met een einde, en ik ben niet waar ik wou blijven. Op de bodem, nooit gewoon, maar recht, rechtvaardigheid zonder loon. En dat wat ik zoek — beloond met veiligheid, legt U weer op mijn schoot. Zonder strijd, zonder schaamte, zonder verweer. Without a traumatized self-image this keer. I learn, ik leer — schrijf liefdesbrieven keer op keer. --- Het Kruis komt pas, als we het durven zien. Did I do that misschien? Not a spotlight, not religion — lost her, and she is already dead, I already said too much, and yet, dat was dom, niet knap. Maar stom. Who stays with me? Kom, come. Welke vriendschap pikt dit einde mee? I give you some. Not for granted though… Dank U voor deze tekst, Vader God — en zo. --- Ik ben een liefdesbrief met een einde, en ik ben niet waar ik wou blijven. Op de bodem, nooit gewoon, maar recht, rechtvaardigheid zonder loon. En dat wat ik zoek — beloond met veiligheid, legt U weer op wat past, in mijn jas. Mijn naam is Tas. Ik draag maar wat liefde slagen in tassen en zo..