Eλάτε καλέ εγώ είμαι η τελευταία, θέλω βοήθεια... Αχ, ελπίζω να θυμούνται... Δεν είναι ότι δεν σηκώθηκα. Σηκώθηκα. Απλώς δεν υπήρχε λόγος να σταθώ. Η μέρα άνοιξε κανονικά. Φως στο παράθυρο, ειδοποιήσεις, μια λίστα πραγμάτων που δεν ζητούσαν τίποτα παρά μόνο να γίνουν. Κάθισα απέναντί τους σαν να ήταν άνθρωποι που μιλούσαν όλοι μαζί και κανείς δεν έλεγε το όνομά μου. Δεν βαριέμαι. Αυτό είναι το λάθος. Η βαρεμάρα έχει ένταση, έχει νεύρο, έχει μια μικρή εξέγερση μέσα της. Εδώ υπάρχει μόνο μια ήσυχη λύπη μπροστά στην ιδέα ότι κάτι έχει νόημα και θα πρέπει να το φροντίσω. Ο χρόνος περνά χωρίς να με σπρώχνει. Δεν με απειλεί. Δεν με προλαβαίνει. Απλώς στέκεται και περιμένει να τον θελήσω. Κάποτε πίστευα ότι η ζωή ζητά προσπάθεια. Τώρα μοιάζει να ζητά παρουσία. Και αυτό είναι πιο βαρύ. Τα χέρια μου είναι ελεύθερα. Το μυαλό μου γεμάτο. Η καρδιά μου σε κατάσταση αναμονής χωρίς μήνυμα. Δεν αρνούμαι το καλό. Απλώς δεν το πλησιάζω. Σαν να φοβάμαι ότι αν το αγγίξω θα πρέπει να μείνω. Η οκνηρία δεν με τραβά προς τα κάτω. Με κρατά ακίνητο μπροστά σε μια πόρτα που δεν είναι κλειστή αλλά απαιτεί να μπω. Και εγώ μένω εδώ, όχι από αδυναμία, αλλά από μια παράξενη θλίψη που το νόημα δεν έρχεται μόνο του.
