A1 B4.2

[Intro] (Simple, catchy Indie Pop rhythm) (Πάμε να δούμε τι κρύβει η Γη...) (Κάτω απ' τα πόδια μας...) [Verse 1] [Friendly tone, clear pronunciation] Το ανθρώπινο τρυπάνι δεν πήγε βαθιά, μα μάθαμε τι κρύβει η Γη στα σωθικά. Όχι με το μάτι, μα με τρόπο έξυπνο, τα σεισμικά τα κύματα μας λύνουν το μυστήριο. Σαν ακτινογραφία περνούν απ’ τα υλικά, και ανάλογα τι βρίσκουν, αλλάζουν ξαφνικά. [Verse 2] [Rhythmic, groovy bass] Τρία είναι τα στρώματα, θυμήσου τη σειρά, σαν φρούτο που το κόβεις προσεκτικά στη μέση. Ο Φλοιός είν’ απ’ έξω, η λεπτή επιδερμίδα, σε στεριές και ωκεανούς, σκληρή σαν μια ασπίδα. Πιο κάτω ο Μανδύας, τεράστιος και καυτός, εκεί το πέτρωμα λιώνει, δεν είναι στερεός. [Chorus] [Very melodic and catchy - The core concept] Και μετά η Λιθόσφαιρα, το πιο σκληρό κομμάτι, ο φλοιός και λίγος μανδύας φτιάχνουνε το «κρεβάτι». Δεν είναι ενιαία, μα πλάκες που γλιστρούν, πάνω στο παχύρρευστο υλικό, βάρκες που επιπλέουν. (Σαν βάρκες επιπλέουν...) [Verse 3] [Slightly more serious tone] Στο κέντρο η καρδιά, Πυρήνα τον φωνάζουν, σίδηρος και νικέλιο εκεί μέσα βράζουν. Ο ένας είναι υγρός και ο άλλος στερεός, εκεί γεννιέται η ζέστη, εκεί είν' ο πυρετός. [Bridge] [Transition begins - Drums slow down, Strings enter, building tension] Πώς ξέρουμε όμως ότι οι πλάκες περπατούν; Οι ήπειροι αν τις ενώσεις, αμέσως θα κολλήσουν! Η Αφρική και η Αμερική ταιριάζουν σαν παζλ, και ίδια απολιθώματα βρέθηκαν στο χαλίκι. Ο λυστρόσαυρος και η φτέρη, απόδειξη τρανή, πως κάποτε ήταν όλα μια ενωμένη γη. [Drop] [Epic Orchestral Masterpiece - Huge Sound, Timpani, Choir] Η κίνηση των πλακών αλλάζει τη μορφή! Γεννιούνται οι σεισμοί με δύναμη τρομερή! Συγκρούονται, απομακρύνονται ή τρίβονται βαριά, και η Γη μας μεταβάλλεται ξανά και ξανά! [High Climax] [Grand Symphonic Finale] Στη Χιλή και στην Ιαπωνία η γη τραντάζεται, γιατί εκεί η πλάκα έντονα εργάζεται! Μα στη Ρωσία το έδαφος μένει σταθερό, μακριά από τα όρια, σε τόπο σιγουρό! [Outro] [Fading Orchestral Strings] Φλοιός... Μανδύας... Πυρήνας... Αυτή είναι η Γη. (Η Γη μας...)