กริพเพนซื้อหากราบหรือ?

(Verse 1) เราขอสั่งซื้อด้วยใจหวัง ในข้อตกลงเคยมีพลัง สิบลำยังไม่พอใจฝูง ก็เลยยื่นเพิ่มในใจคุกรุ่น ใครจะรู้วันหนึ่งมันเปลี่ยน เมื่อเครื่องรบที่เคยหมุนเวียน แปรมาเป็นเสียงเพลิงกลางฟ้า เผาแนวชายแดนจนโลกจับตา (Chorus) กริพเพน...เราซื้อไว้ป้องกันใช่ไหม? หรือมันกลายเป็นเหล็กบินรุกไกล...ใส่คนที่เคยเป็นเพื่อน สวีเดน...จึงย้อนถามใจเรากลับ ซื้อเพื่อสันติ หรือเพื่อให้โลกสั่นสะเทือน? หากไม่ชัดเจน...คำขอซื้อก็เป็นเพียงภาพเลือน... หรือสุดท้ายต้องก้มกราบขอเหมือนเคย? (Verse 2) สุราษฎร์ฯ มีฝูงบินตั้งมั่น เคยเป็นความหวังในแผนพัฒน์ แต่วันนี้ข่าวโลกเขียนแรง บอกเราคือชาติที่ยิงก่อนแสดง ISP เข้มสุดในยุโรป มองไทยคือภัย หรือแค่คนรบ? เขาจึงแขวนคำสั่งไว้ก่อน จนกว่าไฟฝั่งชายแดนจะนอน (Chorus) กริพเพน...เราซื้อไว้ป้องกันใช่ไหม? หรือมันกลายเป็นเหล็กบินรุกไกล...ใส่คนที่เคยเป็นเพื่อน สวีเดน...จึงย้อนถามใจเรากลับ ซื้อเพื่อสันติ หรือเพื่อให้โลกสั่นสะเทือน? หากไม่ชัดเจน...คำขอซื้อก็เป็นเพียงภาพเลือน... หรือสุดท้ายต้องก้มกราบขอเหมือนเคย? (Bridge / Final Verse) หากคำว่า “พันธมิตร” คือของเล่น แล้วเราจะขอใครเป็นเส้น เมื่อจีนก็จ้อง เกาหลีก็พร้อม อเมริกายิ้มอ่อนรอป้อนเครื่องบิน แล้วเราจะเลือกใครเป็น “พี่ใหญ่”? ในวันที่ศีลธรรมไม่แน่ใจ ขอถามแค่ตรงใจคนถือไม้บังคับ “กริพเพนเราซื้อ...เพื่อใครกันแน่หรือครับ?”