
Da Detektiv lest net A Weanerliad vom hoibn Obsatz Er lest net, er scannt, er scannt net, er jagt, er nimmt Obsatz oans, weil eam des scho taugt, und den Rest übaspringt er, zu laung, wuascht, egal! Wos brauchst du a G’setz, des wo fertig is, Schorl? De Software, de oide, de rattert und spuckt: Do rot! Durt rot! Host es, Bua, des is g’luckt! A hoiber Artikel, a gonzr Skandal: So orbeitt da Weber. Oiwei. Jedsmoi. De Mausi, ja, Mausi! de hot eam g’schrieben, in ölf Minutn, wos er nie hot betrieben: Bulgarien is EU, Herr Dozent, scho laung, do braucht kana UNIBIT, kana Klammernaung! Doch er, da Detektiv, mit da Konzession, hot Obsatz vier net g’lesn, na, wos für a Hohn! Er ruaft: „Spektakulär!” und versteht nix dabei, und glaubt, sei oide Software is g’scheiter ois drei. Und hätt er g’lesn bis Obsatz siebn, wo d’Pointn vom Stoot is einiig’schriebn do steht’s schwarz auf weiß, wia ma Titl vermittlt, dass des a Gfängnis is, wann aner schwindlt. Doch er, der wos Titl prüft für sei Göd, fragt si nie söbst, ob er’s G’setz no versteht. A Sprachphilosoph, der wo Gsetzl net liest des is Österreich, Herrschoftn: A Schmäh, und ka Mist.

