Ύστερα απ’ τον φόβο, έρχεται η σιγή. Όχι η σιωπή του πόνου, μα η ανάσα της ψυχής. Ύστερα απ’ τον φόβο, δεν υπάρχει κραυγή. Μόνο φως που απλώνεται σαν χάδι στην αυγή. Κι εγώ υπάρχω, χωρίς να κρύβομαι. Κι εγώ ανασαίνω, χωρίς να τρέμω πια. Ύστερα απ’ τον φόβο, έρχεται η γαλήνη. Σαν ποτάμι που κυλάει, και με παίρνει μακριά. Ύστερα απ’ τον φόβο, δεν υπάρχει σκιά. Μόνο χώμα και ουρανός, και μια καρδιά ανοιχτή. Κι εγώ υπάρχω, χωρίς να κρύβομαι. Κι εγώ ανασαίνω, χωρίς να τρέμω πια. Κι αν ξανάρθει η νύχτα, θα με βρει στο φως. Κι αν ξανάρθει η θλίψη, θα με βρει δυνατός. Κι αν ξανάρθει ο φόβος, θα χαθεί ξανά. Γιατί η γαλήνη είναι εδώ μπροστά. Κι εγώ υπάρχω, χωρίς να κρύβομαι. Κι εγώ ανασαίνω, χωρίς να τρέμω πια. Κι εγώ υπάρχω, χωρίς να κρύβομαι. Κι εγώ ανασαίνω, χωρίς να τρέμω πια.
