[Verse 1] กริ๊ง! หมดคาบแล้ว เพื่อนรีบเก็บกระเป๋า แต่ครูบอก "เดี๋ยวก่อน ช่วยกวาดห้องก่อนนะ" ฉันยกมือถามเบา ๆ "ขอถามได้ไหมคะ" ค่าเทอมก็จ่ายทุกปี แล้วทำไมต้องกวาดทุกวัน? ถ้าโตเป็นพนักงานบริษัท ยังต้องมาถือไม้กวาดไหม? Ahh... Oh! Yeah! [Pre-Chorus – เสียงโต้ตอบ] [นักเรียน] ทำไมต้องเป็นหน้าที่เรา? [Choir sound] ♪ ฝึกระเบียบไง ♪ [student] แล้วหน้าที่ของใครล่ะ? [Choir sound] ♪ โตขึ้นจะเป็นผู้ใหญ่ที่ดี ♪ [student] หรือแค่...อย่าถามเยอะ? [Choir sound] ♪ เด็กก็ต้องเชื่อผู้ใหญ่ ♪ Whoa-oh! Ya! Ya! [Hook] เฮ้! เฮ้! ใครถือไม้กวาด? ใครเป็นคนกำหนดคำตอบ? Ahh! Ahh! ถ้าฉันแค่ถาม ทำไมทุกคนบอกให้เงียบก่อน Whoa-oh! Yeah! Yeah! คำถามไม่ใช่ความผิดสักหน่อย ถ้าจะเรียนเพื่อคิดเป็น ก็ขอสิทธิ์ถามได้หรือเปล่า? [Verse 2] มหาวิทยาลัยไม่มีเวรกวาด ออฟฟิศก็ไม่มีเวรเช็ดโต๊ะ โลกข้างนอกมันต่างออกไป หรือห้องเรียนมีเหตุผลอีกแบบ? บางคนบอก "ช่วยกันดูแล" บางคนบอก "เป็นหน้าที่" คำสองคำคล้ายกันเหลือเกิน แต่ความหมาย...เหมือนจะไม่เหมือน Oh! Oh! Ahh! [Bridge] ฉันไม่ได้เกลียดการหยิบไม้กวาด ไม่ได้เกลียดการช่วยส่วนรวม ฉันแค่อยากรู้ว่า... เราทำเพราะเข้าใจ? หรือทำ...เพราะไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ? [Final Hook] เฮ้! เฮ้! ใครถือไม้กวาด? วันนี้ยังไม่มีคำตอบ Yeah! Yeah! ถ้าเราคุยกัน อาจเข้าใจกันมากกว่าเดิม Whoa-oh! Ahh! Ahh! ห้องเรียนควรสอนหลายเรื่อง รวมทั้งการฟังคำถาม ก่อนจะรีบบอกว่า... "อย่าถามเลย" [Outro] Hey! Hey! Hey! ถามได้ไหม? Whoa-oh! ถามได้ไหม? Yeah! Yeah! คำถามหนึ่งคำ...อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้
