Die Wintere Waent

Middeleeuws folkballad met melancholieke, dwalende melodieën op luit en vedel, ondersteund door subtiele percussie (tamboerijn, handtrom), De zang is helder en verhalend, met echo's die een gevoel van eenzaamheid en weidsheid creëren, Het tempo is langzaam, als een bedachtzame wandeling door een mistig woud

V4.5-ALL

(Couplet 1) Ic waende langs den rive Daer nevel hangt so swaer. De winde seit een tale, Van herfst die es ontgaen. Den gront es hard van froste, Gheen bloeme es hier meer tsaen. Alleen dat grijs,dat stille, Dat duurt den langen daech. (Refrein) O,Wintere waent, ghi sluut mijn herte in. Met ijse banden,een starren min. Ghij schenct den doech,den claren schijn, Maer neemt den droom van'groen alleen sijn. (Couplet 2) Die voghele sijn verdreven, Hun liedekijn verswegen. Een kraeye riep so scorpe, Op eenen tak versaecht. Ic zoeke naer een teken, Een spoor van sonne warm, Maer al dat ic mach vonden, Es desen witten arm. (Refrein) O,Wintere waent, ghi sluut mijn herte in. Met ijse banden,een starren min. Ghij schenct den doech,den claren schijn, Maer neemt den droom van'groen alleen sijn. (Brug) En wachte ic op den dageraet? Of es dit al,dat bleven staet? Een wereld in een adem,vast en wit, Mijn schaeuwe,al wat er van mi en lit. (Laatste refrein) O,Wintere waent, ghi sluut mijn herte in. Met ijse banden,een starren min. Ghij schenct den doech,den claren schijn, En neemt den droom...Ic blive hier, alleen sijn.

0/500