[Intro] Mantık dedi ki: “Bitti.” Noktayı koydu. Kalp gece geldi… O noktayı aldı… Üç noktaya çevirdi. [Verse 1] Şiirlerimde mantık söyler son sözünü, Defteri kapatır, hükmünü verir. “Buraya kadar,” der, “Daha neyi bekliyorsun?” Ama gece iner, Sessizlik büyür, Ve kalbim O kesin cümleyi Yeniden bozar. Bir nokta… İki nokta… Üç nokta… Çünkü bazı vedalar Bittiği yerde bitmez. [Chorus] Kıldan ince… Kılıçtan keskin… Bazı yollar böyleymiş. Adım atsam uçurum, Dursam içimde yangın. Kıldan ince… Kılıçtan keskin… Ne ileri tam benim, Ne geriye yol var. Aklım bağırır: “BİTTİ!” Kalbim fısıldar: “Ya bitmediyse?” [Drop — chopped vocal] Bit-bit-bitti… Bit-bit-bitti… Bit-bit-bitti… Ya-ya-ya bitmediyse? Nok-nok-nokta… Üç… üç… üç nokta… Nok-nok-nokta… Üç… üç… üç nokta… [Instrumental Break] [Verse 2] Beynim sert bir ünlem koyar Cümlenin tam sonuna. Keskin. Soğuk. Kararlı. Kalbim gelir, O ünlemin boynunu büker. Bir soru doğar. Sonra bir tane daha. Sonra bin tane. Göğsümde aynı mahkeme: “Git.” “Kal.” “Unut.” “Bekle.” Ve hiçbir hüküm Kesinleşmez. [Chorus] Kıldan ince… Kılıçtan keskin… Bazı yollar böyleymiş. Adım atsam uçurum, Dursam içimde yangın. Kıldan ince… Kılıçtan keskin… Ne önümde rehber var, Ne ardımda dönüş. Aklım bağırır: “YETER!” Kalbim sorar: “Peki ya aşk?” [Instrumental Break] [Bridge — beat strips back] Belki mesele Gitmek değildi. Belki mesele Kalmak da değildi. Belki insanın en zor yolu, Karar verdiği halde Kararına inanamamasıydı. Çünkü bazı cümleler Noktayla bitmez. Bazı aşklar Ünlem kabul etmez. Bazı geceler… İnsan kendi kalbine Soru işareti olur. [Final Chorus] Kıldan ince… Kılıçtan keskin… Bu yol beni ikiye böldü. Bir yanım “bitti” dedi, Bir yanım hâlâ seni düşündü. Kıldan ince… Kılıçtan keskin… Her cevap yeni soru oldu. Aklım noktayı koydukça Kalbim üç noktaya döndü. BİTTİ! … Bitmedi. YETER! … Ya yetmediyse? GİT! … Ya kalmalıysam? [Outro — whisper] Mantık son sözünü söyledi. Kalp sustu sandım. Sonra gece oldu… Ve cümlenin sonunda Yine belirdi: …
