(ZWROTKA I): Kiedy dom wraca do zwykłych godzin, a kalendarz nie zna już świąt, w powietrzu wciąż unosi się coś, czego nie zabiera czas. Nie ma już kolęd w tle rozmów, nie ma zapachu świec. A jednak w środku jest ciszej, jakby ktoś został — i wie. (REFREN): Światło zostaje, choć gaśnie blask dekoracji. Światło zostaje, gdy nie trzeba już nic udawać. Nie było tylko na chwilę — ono przyszło, by zostać. (ZWROTKA II): W codziennych ruchach i sprawach, w prostych pytaniach bez odpowiedzi, pojawia się nowa uważność — jakby serce chodziło wolniej. Już nie szuka znaków na niebie, nie liczy cudów na głos. Zaczyna wierzyć, że sens rodzi się cicho, pod skórą dni. (REFREN): Światło zostaje, gdy nikt już nie patrzy. Światło zostaje, gdy wraca zwyczajny rytm. Nie potrzebuje świadków — wystarczy, że jest. (MOST): Bo prawdziwe światło nie błyszczy — ono prowadzi. Nie krzyczy — ono czeka. I nie odchodzi razem ze świętem. (ZWROTKA III): Uczymy się nosić je dalej, bez słów, bez obietnic na zapas. Jak coś kruchego i ważnego, co zmienia sposób patrzenia. I nawet gdy przyjdzie zmierzch, nie będzie już pusty. Bo światło, które zostało, zna drogę — i zna nas. (REFREN finałowy): Światło zostaje w najzwyklejszym dniu. Nie jako wspomnienie, lecz jako obecność. I to wystarczy, by iść dalej. (CODA): Nie pytaj, czy jeszcze świeci. Zobacz, jak zmienia Ciebie. Jak zmienia się w Tobie.
0/500