Mi volas ŝin ekkoni, sed ne kuraĝas paŝi. Dolĉa kaj fragila, kvazaŭ floro brilas, pala kaj profunda, kaj mallumon portas, tiu knabino. En angulo de koridoro ŝi levis ungojn al la lumo; en la horoj sen paroloj ŝi kun neniu tie parolis. Kaj de flanke ŝia vizaĝo estis tiel belega. Ĉe la rando de l' kajero rozoj staris en vicoj kaj vicoj; ĉiu streko estis zorgema, ĉio kvazaŭ spiris silente. Frazon el malnova filmo ŝi murmuris tute sola. Mi volas ŝin kompreni, sed ne trovas vojon. Milda kaj mistera, ŝi silenton portas, fora sed proksima, glitas tra la nokto, tiu knabino. En pluva tag' sen ombrel' malsekaj restis ŝiaj haroj; ŝi ridetis — eta dentet' ekbrilis, kaj niaj rigardoj renkontiĝis por momento, kaj ŝi tuj forturnis sin. Malhela rubando, hela haŭto, sub silento dormas dolĉa varm'; tie, kie ĉiuj preterpasas, nur ŝi sola haltis tie. Mi volas ŝin ekkoni, sed ne kuraĝas paŝi. Dolĉa kaj fragila, kvazaŭ floro brilas, pala kaj profunda, kaj mallumon portas, tiu knabino. Kiam sonis la sonoril' post klas', kaj mi turnis min, ŝi jam foriris. Nur la malhela rando de la jupo malaperis, post la angulo —
