👑فصل4️⃣9️⃣👑قسمت1️⃣4️⃣👑9️⃣0️⃣📝6️⃣0️⃣👑 پادشاهی بهرام گور 👑
[اشعار با تکنوازی تنبک به سبک زورخانه‌ای ایرانی شروع می‌شود و در ادامه گروه کر بهرام بهرام را هم نوایی می‌کنند] جهاند،ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار بَهرــــــــــــــــــــــام جهاند،ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار بَهرــــــــــــــــــرام بهرام بهرام رام جهاندار بهرام بستد نبید از اندازهٔ خط برتر کشید چو برزین چنان دید برگشت شاد بیامد به هر جای خمی نهاد چو شد مست برزین بدان دختران چنین گفت کای پرخرد مهتران بدین باغ بهرامشاه آمدست نه گردنکشی با سپاه آمدست هلا چامه پیش آور ای چامه‌گوی تو چنگ آور ای دختر ماه‌روی برفتند هر سه به نزدیک شاه نهادند بر سر ز گوهر کلاه یکی پای کوب و دگر چنگ‌زن سه دیگر خوش‌آواز لشکر شکن به آواز ایشان شهنشاه جام ز باده تهی کرد و شد شادکام بدو گفت کاین دختران کیند که با تو بدین شادمانی زیند شه شه شه شهریاـــــــــــــــــــــــــــر شه شه شه شهریاـــــــــــــــــــــــــــر چنین گفت برزین که ای شهریار مبیناد بی‌تو کسی روزگار چنان دان که این دلبران منند پسندیده و دختران منند یکی چامه‌گوی و یکی چنگ‌زن سیم پای کوبد شکن بر شکن چهارم به کردار خرم بهار بدین سان که بیند همی شهریار بدان چامه‌زن گفت کای ماه‌روی بپرداز دل چامهٔ شاه گوی بتان چامه و چنگ برساختند یکایک دل از غم بپرداختند شه شه شه شهریاـــــــــــــــــــــــــــر شه شه شه شهریاـــــــــــــــــــــــــــر جهاند،ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار بَهرــــــــــــــــــ نخستین شهنشاه را چامه‌گوی چنین گفت کای خسرو ماه‌روی نمانی مگر بر فلک ماه را به شادی همان خسرو گاه را به دیدار ماهی و بالای ساج بنازد بتو تخت شاهی و تاج خنک آنک شبگیر بیندت روی خنک آنک یابد ز موی تو بوی میان تنگ چون شیر و بازو ستبر همی فر تاجت برآید به ابر به گلنار ماند همی چهر تو به شادی بخندد دل از مهر تو شه شه شه شهریاـــــــــــــــــــــــــــر جهاند،ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار بَهرــــــــــــــــــشه شه شه شهریاـــــــــــــــــــــــــــر دلت همچو دریا و رایت چو ابر شکارت نبینم همی جز هژبر همی مو شکافی به پیکان تیر همی آب گردد ز داد تو شیر سپاهی که بیند کمند ترا همان بازوی زورمند ترا به درد دل و مغز جنگاوران وگر چند باشد سپاهی گران چو آن چامه بشنید بهرام گور بخورد آن گران سنگ جام بلور بدو گفت شاه ای سرافراز مرد چشیده ز گیتی بسی گرم و سرد نیابی تو داماد بهتر ز من گو شهریاران سر انجمن بمن ده تو این هر سه دخترت را به کیوان برافرازم اخترت را به دو گفت برزین که ای شهریار بتو شاد بادا می و میگسار که یارست گفت این خود اندر جهان که دارد چنین زهره اندر نهان
