[Verse 1] Matczynej ucz nas miłości… Ziemio ojczysta, ziemio nasza, na niej jam zrodzon, na niej ja wzrastam… Tu na tej ziemi, co zwie się Polską, są piękne zielenią i serc miłością wioski i miasta… Z pokoleń trudu złożonego na ołtarzu Ojczyzny i przodków naszych przelanej krwi… Po wielu bojach, okupionych ofiarą życia, otworzyły się dla nas wolności drzwi… [Chorus] Matczynej ucz nas miłości gdy wiatr historii znów wieje rozpalaj w sercach jasności gdy gasną ludzkie nadzieje Tyś naszą twierdzą i domem ziemią bezpieczną i świętą przetrwałaś burze i gromy w szatach ze sławy uszytą (Matczynej ucz nas miłości) (gdy wiatr historii znów wieje) [Verse 2] Kocham Ojczyznę jak Matkę moją, noszę w mym sercu Jej radości, bóle i troski… Niech w Niej zagości to, co szlachetne, wielkie i piękne… A nas ogarnie zgoda, miłość i pokój boski! Królowo Polski, weź Ją – jeszcze raz Cię proszę – w obronę Twoją… Dziękuję Ci, o Matko nasza, Ty ciągle radujesz swą troską i matczyną miłością duszę moją… [Chorus] Matczynej ucz nas miłości gdy wiatr historii znów wieje rozpalaj w sercach jasności gdy gasną ludzkie nadzieje Tyś naszą twierdzą i domem ziemią bezpieczną i świętą przetrwałaś burze i gromy w szatach ze sławy uszytą (Matczynej ucz nas miłości) (gdy wiatr historii znów wieje) [Verse 3] Polsko – Ukochana Ojczyzno ma, tyle razy krwawiłaś… Wróg wytaczał polską krew – lecz nie skonałaś, znów ożyłaś… Bóg wyciągnął swoją prawicę, dotykając Twego serca, uzdrowił Cię! Ponad niebem pojawił się orzeł biały i woła: Kto żyw na barykady! Polacy do broni! Sztandar powiewa biało – czerwony! Porzućcie już zwady i spory, nie kalajcie się szukaniem zdrady! [Bridge] Z pokoleń trudu, przodków krwi, rodzi się w naszych sercach zryw nadziei… Chcę więc porzucić smutek, który ogarniał mą duszę… Pragnę bronić Jej wolności nie dlatego, że muszę, lecz z miłości do Niej niejedną kopię jeszcze nie raz skruszę… Ojczyzno nasza Ukochana – ucz nas miłości matczynej… Nie tylko pięknymi słowami, które sławią wielkość Twoją, lecz patriotyzmem, trudem poświęcenia – bohaterskim czynem! [Final Chorus] Matczynej ucz nas miłości gdy wiatr historii znów wieje rozpalaj w sercach jasności gdy gasną ludzkie nadzieje Tyś naszą twierdzą i domem ziemią bezpieczną i świętą przetrwałaś burze i gromy w szatach ze sławy uszytą (Matczynej ucz nas miłości) (gdy wiatr historii znów wieje)
