พรมแดนแห่งเมตตา

[Verse 1] แสงเช้าส่องลงตลาดชายแดน มีเสียงเท้าแผ่วเบาในแสงแดน ครอบครัวเก็บฝันไว้ในมือ “แค่กลับชั่วคราว” ไม่ใช่ “ลาไปไม่คืน” ทหารเดินมาพร้อมรอยยิ้ม ไม่มีคำสั่ง ไม่มีขีดเส้นเข้ม เพียงถ้อยคำสื่อถึงไมตรี “กลับบ้านเถิดนะ จนกว่าทุกอย่างจะดี” [Chorus] นี่คือ… พรมแดนแห่งเมตตา ไม่ใช่รั้ว ไม่ใช่โทษ ไม่ใช่น้ำตา เพียงหยุดพักหนึ่งลมหายใจ ให้ชีวิตไหลไปอย่างเข้าใจ เราจะพบกันอีกเมื่อฟ้าเปิดทาง ด้วยความเข้าใจ… ไม่ใช่คำสั่ง [Verse2] สิบโมงเช้า ประตูกางออกกว้าง ผู้คนมาด้วยหวังกลางเส้นทาง บางคนยังห่วงแผ่นดินไทย ที่ให้โอกาสมากกว่าฝันไกล เด็กน้อยในชุดนักเรียนยืนรอ แต่ข้ามแดนยังต้องรออีกหน่อ แม่ค้าเก็บร้านน้ำตาคลอ กลิ่นข้าวกล่องลอยลับฟากฝั่งลม [Bridge] เสียงจากแดน ไม่ใช่คำสั่งห้าม แต่เป็นการเจรจาที่ชื่นงาม ไม่มีโกรธ ไม่มีรั้วเหล็กคอยกั้น มีเพียงใจที่ยังเชื่อในกันและกัน [Chorus] นี่คือ… พรมแดนแห่งเมตตา ไม่ใช่รั้ว ไม่ใช่โทษ ไม่ใช่น้ำตา เพียงหยุดพักหนึ่งลมหายใจ ให้ชีวิตไหลไปอย่างเข้าใจ เราจะพบกันอีกเมื่อฟ้าเปิดทาง ด้วยความเข้าใจ… ไม่ใช่คำสั่ง [Outro] จงพาความรักข้ามแดนไกล ไม่ว่ามือเปล่า หรือเหนื่อยล้าเพียงใด เรารอด้วยใจไม่ทอดทิ้ง ที่พรมแดนแห่งความเป็น “มนุษย์” นี้