κρατάω τα χρώματα στα δόντια μην τρέξουν κάτω, μη δουν να χύνονται στόμα γεμάτο φως μα την κάνω μούγκα μου λένε μίλα κι εγώ κοιτώ σα λούπα δεν είμαι άχρωμος — απλά δεν στάζω βουίζει μέσα μου μα έξω χαμηλώνω καμβάς που καίγεται, το πρόσωπο μου πάγος κρατάω τα χρώματα σφιχτά κολλάνε πάνω μου γερά δεύτερο δέρμα γίνονται, με κυνηγάνε μένω στα χρώματα, κι εκείνα ας μη με θέλουν πόρτες κλειστές, μα επιμένουν στίχοι βράζουν σε μια τρύπια κατσαρόλα κανείς δεν άκουσε το σφύριγμα στη φλόγα σαν λάθος σκέψεις που γυρίζουν ,σιγοβράζουν δεν τα πουλώ — να τρέξουν τ’ αφήνω μην κοκκινίσεις, μη δείξεις φάση μέσα σου σπάσε, έξω εν τάξει στο άδειο θέατρο κάνω ένα νεύμα σιωπή ταΐζω και την λέω ρεύμα κόλλα στα χρώματα, μη τα αλλάζεις όλο το room κι αν αρχίσει να σε κράζει όλα τα φώτα σου παίζουνε παιχνίδια τα λάθη αγκαλιάζω και τα λέω στολίδια την φασαρία θέλουν, ένα ακόμα banger μα εγώ ρυθμούς θα βγάζω πάντα off δεν έχω θλίψη, απλά διαλύομαι χρώμα που χάνεται μες στο νερό κρατάω τα χρώματα — μέσα μου ουρλιάζουν έξω είναι ήσυχα, μα δεν αλλάζουν μένω σε αυτά, με πείσμα μόνο κι ας αποφεύγουν… εγώ κανονικά μμμ… ακόμα λάμπω μα δεν το δείχνω το κρατάω και μαγειρεύω το χρώμα τ’ ουρανού
