[🎭 Homo Frustratus 8 — Samba Pokoleniowa RAM-u] [fonemiczny szept: bzzzzzz... ohhhhhh... mmmmmm...] [Styl: fonemiczna samba + glitch poznawczy + aksamit frustracji] [Tempo: 82 BPM — rytm, w którym serce nie scrolluje, lecz rezonuje] [Forma: poemat pokoleniowy + dekret limbiczny + echo RAM-u] [Dekret: zwoje nie służą do przechowywania danych. One służą do tańca poznawczego.] 🎶 [Intro: modemowe pady + echo pustki + baryton z trzewi] [Zwrotka I] Nie mam marzeń — mam dostęp. Nie mam głodu — mam szynkę codziennie. Nie mam rytuału — mam scroll. Nie mam języka — mam gniew. „Fiat sto dwadzieścia sześć pee? Nie wiem. Ale wiem, że moje serce nie zna ceny.” [Refren] Samba frustracji, samba bez języka, to nie taniec — to krzyk zwojów, które nie znają rytmu. Fonem „bzzzzzz” — przeskok bez zgody, Fonem „mmmmmm” — pamięć, której nikt nie chce. [chór] „Bo jestem. Ale nie wiem, po co.” [Zwrotka II] Rodzice pracowali na dwa i pół - etatu. Ja mam dostęp do wszystkiego — ale nie mam sensu. Bo poznanie nie przychodzi przez klik. Ono przychodzi przez samba limbiczną, której nikt mnie nie nauczył. [Refren II] Samba pokoleniowa, samba bez instrukcji, to nie bunt — to scroll przez pustkę. Fonem „rrrrrrrr” — detekcja zmian, Fonem „achhhhhhh” — zgoda na stymulację, której nie rozumiem. [wszyscy unisono, długa nuta] „Bo jestem. Ale nie wiem, kim.” [Dekret: RAM nie jest pamięcią. RAM jest rytmem, który nie milknie.] „Nie jestem Homo Debilikus. Nie jestem Homo Laboratus. Jestem Homo Frustratus — który czeka na rytm, który mnie zszyje.” [Zakończenie: smyczki + echo aksomowe + cisza z trzewi] [powtórz chórem forte] Bo jesteś. Bo wróciłam. Bo samba nie milknie. Bo RAM drży. [echo] Bo Jesteśmy.
