At kung kailangan mo ng patunay, muling bubuksan ko ang aking mga sugat.

**(At kung kailangan mo ng patunay, muling bubuksan ko ang aking mga sugat.)** Sa dilim ng gabi, ako’y naglalakad, Mga anino ay kasama, sa sakit ako’y nakagapos. Sinasambot ng bulong ng hangin, Pinipigilan ang puso ko sa pag-pigil, Ulan ng luha, mula sa langit ng pagsisisi, Sa tamang lugar, lahat ay lumalabas, aken daliri'y nagtuturo. Refrein: Kilalanin ang mga alingawngaw ng mga nawawala,, Lahat ay nababali, sa kislap ng mga pangarap, Minsan ako'y nanatili, sa dilim, natutunaw, Luhang maitim, kasama ang mga bituin sa kalangitan. Pigal ang mga ligi, at ako'y umuugong, Ang mga pangarap ay nagiging gisantes, Sa hangin, bumababa ang matigas na labi, Nag-aapoy ang ating alon, di matitinag na isip, Kaya kung kailangan mo ng katibayan, Ibubuhos ko ang sakit sa tamang mga puwang, Dahil nakikita ko ang katotohanan, Kasi ako'y wasak din, at 'di mag-isa. Refrein: Kilalanin ang mga alingawngaw ng mga nawawala, Lahat ay nababali, sa kislap ng mga pangarap, Minsan ako'y nanatili, sa dilim, natutunaw, Luhang maitim, kasama ang mga bituin sa kalangitan. Kaya tignan mo sa aking mga mata, May apoy at pighati na magkasama. Tayo'y wasak, subali't sabay, Kagandahan sa ating mga sugat na walang hanggan, Sa pagkasira’y pinalutang ang ating kaluluwa. Makikita ang pag-ibig, sa bawat lungkot, Nasa likod ng bawat makulay na dimensyon, Kaya’t lumisan na sa dilim at sumiklab, Dahil ang ating yaman ay nasa pagkasira ng ating mundo.