[Intro] Bolinn kemur, bolinn kemur. Heyrið baul hans um nótt. Bolinn kemur, bolinn kemur. Brátt mun hann standa við dyrnar. [Verse 1] Þorgeir bað sér Guðrúnar, en hún vildi ekki verða hans. Hún sagði nei frammi fyrir öllum og skildi hann einan eftir í skömm. Hann sór að hún fengi engan frið; áður en vetraði sótti hann sér kálf. [Verse 2] Hann tók unga kálfinn úr fjósinu og fló hann lifandi á staðnum. Húðin hékk enn á rófunni, hrátt holdið lá þar bert og opið. Níu náttúrur lagði hann í skrokkinn, svo hann gæti farið hvern einasta veg. [Bridge] Kálfur í holdi. Loft í lungum. Fugl á honum. Maður í honum. Hundur í nösunum. Köttur í augunum. Mús við hófana. Ein vera úr sjó. Önnur úr djúpinu. Níu náttúrur, einn líkami. Sigurkufl gegn öllum álögum. [Verse 3] Guðrún leitaði skjóls við kirkju, en bolinn fann hana skjótt. Trýni hans lá hátt á húsmæninum, grár andardráttur skreið til hennar. Hún engdist undir augnaráði hans; enginn vígður steinn hélt honum frá. [Verse 4] Brátt birtist hann í mörgum myndum. Hann kom sem kálfur, hundur og hestur. Hann emjaði eins og sært dýr, þar til einhver gekk út úr húsinu. Fénaður drapst og börnin dóu, og hvert ólán bar nafn Þorgeirs. [Chorus] Bolinn kemur, bolinn kemur. Heyrið baul hans um nótt. Bolinn kemur, bolinn kemur. Brátt mun hann standa við dyrnar. Húðin dregst á eftir hófum hans. Reiði Þorgeirs bundin í hold. [Bridge] Gömul húð, ný húð. Gamalt blóð, nýr dauði. Rís upp, boli minn, rís upp. Mundu reiði mína. Farðu þangað sem ég sendi þig. Láttu engan óvin sjá morguninn. [Verse 5] En eina nótt talaði Þorgeir, en bolinn hlýddi honum ekki lengur. Hann hélt áfram um allan dalinn, þótt enginn húsbóndi kallaði á hann. Þorgeir dó, en jafnvel börn hans sáu bola hans standa við dyr sínar. [Chorus] Bolinn kemur, bolinn kemur. Heyrið baul hans um nótt. Bolinn kemur, bolinn kemur. Nú þarf hann engan herra hjá sér. Húðin dregst á eftir hófum hans. Enn þekkir hann blóð ykkar. Translation: [Intro] The bull is coming, the bull is coming. Hear his bellow in the night. The bull is coming, the bull is coming. Soon he will stand before the door. [Verse 1] Þorgeir asked for Guðrún’s hand, but she did not want to become his. She said no before everyone and left him alone in shame. He swore that she would find no peace; before winter came, he fetched himself a calf. [Verse 2] He took the young calf from the cowshed and flayed it alive on the spot. The hide still hung from its tail, the raw flesh lay bare and open. He placed nine natures within the body, so that it could travel every single path. [Bridge] Calf in the flesh. Air in the lungs. Bird upon him. Man within him. Dog in the nostrils. Cat in the eyes. Mouse beside the hooves. One being from the sea. Another from the depths. Nine natures, one body. Birth caul against every spell. [Verse 3] Guðrún sought shelter beside a church, but the bull quickly found her. His muzzle lay high upon the roof ridge, grey breath crept toward her. She writhed beneath his gaze; no consecrated stone kept him away. [Verse 4] Soon he appeared in many forms. He came as a calf, a dog and a horse. He moaned like a wounded animal until someone stepped out of the house. Livestock perished and children died, and every misfortune bore Þorgeir’s name. [Chorus] The bull is coming, the bull is coming. Hear his bellow in the night. The bull is coming, the bull is coming. Soon he will stand before the door. The hide drags behind his hooves. Þorgeir’s anger, bound into flesh. [Bridge] Old hide, new hide. Old blood, new death. Rise, my bull, rise. Remember my anger. Go where I send you. Let no enemy see the morning. [Verse 5] But one night Þorgeir spoke, and the bull no longer obeyed him. He continued through the entire valley, though no master called for him. Þorgeir died, but even his children saw his bull standing before their doors. [Chorus] The bull is coming, the bull is coming. Hear his bellow in the night. The bull is coming, the bull is coming. Now he needs no master beside him. The hide drags behind his hooves. He still knows your blood.
