Μανώλη λοχία σε θυμάμαι να τρέχεις στα βουνά της Κω τις νύχτες στις ασκήσεις… Να περισσεύει το κορμί σου ως τον ουρανό Και συ κουρασμένος να θες να σταματήσεις. Ο φόβος σου ήταν επειδή είσαι ψηλός μην έρθει καμμιά σφαίρα και τη συναντήσεις. Στο τάγμα ξεχώριζες από μακρυά… Έλεγα…. αυτός είναι ο Μανώλης ο λοχίας Και σύ μου λέγες κάποιες φορές… “σταμάτα δεκανέα θα σε βάλω αγγαρεία”. Είμαστε φίλοι από τότες και περάσαμε πολλά, διακοπές στο Δημαρχείο σε σκηνή στη Χερσόνησο, και πιώματα τρελά. Η μοτό μας πλάκωσε και γέλαγες φωνάζοντας “Help us - help us” και δύο Ολλανδοί μας σήκωσαν στα πόδια μας ξανά. Ύστερα ερωτεύτηκα… ερωτεύτηκες χαθήκαμε για κάμποσο καιρό μα δεν πειράζει φίλε μου Λοχία, εγώ σε αγαπώ. Μου είπες “τιμή μου που σε γνώρισα” μα η τιμή είναι και δική μου γιατί είσαι φίλος καρδιακός και σε έχω βάλει στην ψυχή μου. Λοχία φίλε μου Μανώλη σου το χω πει πολλές φορές πως είμαι εδώ συμπαραστάτης σ” όλες τις δύσκολες στιγμές. Ότι μπορώ να βοηθήσω αν θέλεις κι άμα το ποθείς είμαι εγώ εδώ για σένα, όπως και σύ αν χρειαστείς. Θα ‘μαστε αιώνια δυο φίλοι κι αν δε βρισκόμαστε συχνά σίγουρα θά τα ξαναπούμε με αναμνήσεις στη σειρά. (screem) Γεια σου ”Λοχίααα” !
