The Lost Smile [Verse 1] She lost me this afternoon, among the puddles and golden leaves. I lay on the wet grey sidewalk, still warm from her lips, already lonely and a little sad. [Verse 2] I heard footsteps — quick and sure. Someone stopped right above me, bent down and gently lifted me into his hands. “It’s hers,” he whispered softly. And suddenly we were running. [Chorus] He caught up to her, breathing hard, holding me like the greatest treasure. When she looked up and saw his face, something lit up inside her — she knew him. And I slipped back between her lips, soft and slow… And I felt her heart start beating again. [Verse 3] Now the three of us walk together — her, him, and me. She’s laughing out loud already, he’s joking, and I’m dancing on her lips. They talk about everything and nothing, step by step, shoulder to shoulder. [Bridge] I only lay there for a moment on the cold pavement, forgotten. All it took was one kind heart to change everything. [Chorus] Now I’ll never fall again. I’m exactly where I belong — on the lips of a woman who’s smiling once more. And walking beside her is him… the one who found me. [Outro] And as they laugh together down this autumn street, I smile as wide as I possibly can… because I’ve finally come home. Zagubiony Uśmiech [Zwrotka 1] Zgubiła mnie dziś po południu, między kałużami a złotymi liśćmi. Leżałem na szarym, mokrym chodniku, jeszcze ciepły od jej ust, już samotny i trochę smutny. [Zwrotka 2] Usłyszałem kroki – szybkie, zdecydowane. Ktoś zatrzymał się nade mną, pochylił się i wziął mnie ostrożnie w dłonie. „To jej” – wyszeptał cicho. I nagle zaczęliśmy biec. [Refren] Dogonił ją zdyszany, trzymając mnie jak największy skarb. Gdy podniosła oczy i zobaczyła jego twarz, coś w niej rozbłysło – poznała go. A ja wślizgnąłem się z powrotem między jej wargi, delikatnie i powoli… I poczułem, jak jej serce znowu bije. [Zwrotka 3] Teraz idziemy we trójkę – ona, on i ja. Ona śmieje się już głośno, on żartuje, a ja tańczę na jej ustach. Rozmawiają o wszystkim i o niczym, krok w krok, ramię przy ramieniu. [Bridge] Leżałem tam tylko chwilę na zimnym bruku, zapomniany. A wystarczyło jedno dobre serce, żeby wszystko się odmieniło. [Refren] Teraz już nigdzie nie spadnę. Jestem tam, gdzie powinno być mi najcieplej – na ustach kobiety, która znowu jest szczęśliwa. A obok niej idzie on… ten, który mnie znalazł. [Outro] I gdy oni śmieją się razem na jesiennej ulicy, ja uśmiecham się najszerzej, jak tylko potrafię… bo wróciłem do domu.
